Η Αγγλία με τα μάτια της Ελλάδας

Αυτό το post έπρεπε να το είχα γράψει 3 εβδομάδες πριν, με το που γύρισα από το φετινό μου ταξίδι στην Αγγλία. Αυτές τις ημέρες όμως δούλευα σαν το σκλάβο φτυαρίζοντας κάρβουνο στα αμπάρια, αλλά φαίνεται ότι τα πράγματα αρχίζουν να ηρεμούν εργασιακά. Ναι, παραδόξως, πηγαίνω στην Αγγλία περίπου μία φορά κάθε 1,5 χρόνο γιατί έχω πολλούς φίλους ακόμη εκεί - οι οποίοι λιγοστεύουν όμως χρόνο με το χρόνο.

Η αφορμή αυτή τη φορά ήταν η απόφαση του Άρη να φύγει πια μόνιμα από το Νησί - μετά από 15 ολόκληρα χρόνια, από το 1993! Ήταν ένα πολύ έντονο τετραήμερο - σωματικά και ψυχολογικά. Ήταν επίσης και αρκετά κοστοβόρο, καθώς η Ολυμπιακή μου άλλαξε την πτήση 2 φορές μέσα σε 10 ημέρες κάνοντάς μου τα νεύρα τσατάλια και αναγκάζοντάς με να κλείσω νέα πτήση με Swiss και να αλλάξω τις ανταποκρίσεις της Easyjet που είχα βρει τόσο φτηνά... ακόμα μου χρωστάνε 260 ευρώ τα οποία θα μπουν στην κάρτα μου "κάποια στιγμή"...

Αποφασίσαμε να βρεθούμε στο Reading όπου σπουδάσαμε και οι δύο, ως φόρο τιμής στο Πανεπιστήμιο όπως το θυμόμασταν. Αν και έχω πάει στο Reading ήδη 2 φορές, είχα άχτι να πάω και μία φορά μεσοτρίμηνα και καθημερινή - να δω το πανεπιστήμιο όπως το θυμόμουν!

Το εξαιρετικά ενδιαφέρον σε ταξίδια τέτοιου ύφους (θα ήθελα να πάω και στο Πολύκαστρο που ήμουν φαντάρος) είναι ότι καθώς το μέρος που επισκέπτεσαι έχει μείνει σχεδόν το ίδιο, αναγκαστικά κάνεις μία αναζήτηση μέσα στον εαυτό σου, βλέπεις το πόσο έχεις αλλάξει εσύ. Περπατώντας στα μονοπάτια του πανεπιστημίου, μπαίνοντας στα αμφιθέατρα, τρώγοντας στην τραπεζαρία της εστίας ξαναβρήκα το Γιάννη των 20 χρονών, τον φοιτητάκο της χημείας - με τη μόνιμη σκέψη και επιθυμία του "πότε θα έρθουν οι διακοπές να γυρίσω στην Ελλάδα". Τον συνέκρινα με τον Γιάννη του σήμερα, τον εργαζόμενο του 8ωρου, χημικό (ευτυχώς) πια που μένει στο διαμέρισμα στο Ιπποκράτειο. Που είναι πια 28 και όσο περνάνε τα χρόνια όλο και λιγότερη γίνεται η συνάφεια με τον φοιτητάκο των 20.

Ανέκαθεν, κάποια στοιχεία της φοιτητικής ζωής στην Αγγλία ήταν η Ιερή Αγελάδα για μένα, αξεπέραστες εμπειρίες που θα ήθελα πολύ να ξαναζήσω. Η ζωή στην εστία, οι ελληνάρες στην τραπεζαρία, η ανεμελιά του πανεπιστημίου, η αφθονία των ερεθισμάτων, η ίδια η Ελλάδα με τα μάτια της Αγγλίας... Μία μία εκπίπτουν από το αξίωμά τους και επαναπροσδιορίζονται ως ευχάριστες αναμνήσεις.

Το πανεπιστήμιο άλλαξε. Οι προπτυχιακοί φοιτητές σαν να μίκρυναν σε ηλικία. Προσιτές πολυτέλειες όπως το internet στη βιβλιοθήκη αντικαταστάθηκαν από το (αυτονόητο κατά τα φαινόμενα) wi-fi σε όλο το campus. Ακούει άραγε κανένας ξένος φοιτητής πια ραδιόφωνο βραχέων; Γιατί δε με συγκίνησαν οι πινακίδες που διαφήμιζαν student parties στο Union; Γιατί τα μικρά δωμάτια της εστίας μού φάνηκαν στενόχωρα και καταθλιπτικά; Κάποτε εξυμνούσα αυτήν την "παρεΐστικη" ατμοσφαιρα του φοιτηταριού, τα αυθόρμητα πάρτι στους διαδρόμους και τις κουζίνες. Τώρα δυσανασχέτησα μόνο και στην σκέψη του να μου ενοχλήσουν την (αναγκαία) πια ησυχία μου.

Συνεχίζω την αφήγησή μου μέσα από έναν ορυμαγδό φωτογραφιών. Για αρκετές από αυτές θα ενδιαφερθούν κυρίως οι πρώην συμφοιτητές μου:

Η Ολυμπιακή με ανάγκασε να είμαι στο αεροδρόμιο 2 τα χαράματα για να πάρω την πτήση της Swiss. Είχα πάρει την απόφαση ότι για το επόμενο 48ωρο δε θα κοιμόμουν και πολύ...

Και, ναι, για πρώτη φορά για όσα χρόνια θυμάμαι να πετάω για Αγγλία, το αεροσκάφος έστριψε πάνω από το Reading και είχα την ευκαιρία να βγάλω φωτογραφίες το πανεπιστήμιο από ψηλά!

Η στάση του λεωφορείου κοντά στην εστία. Τα Leyland του τότε αντικαστάθηκαν με Scania. Μάλλον γι'αυτό το εισιτήριο αυξήθηκε στη £1.50...

Το υποκατάστημα της γνωστής αλυσίδας αρτοπωλείων, κλασική και αγαπημένη στάση πριν τα lectures των 9 η ώρα.

Δίπλα στο ISMA (που τώρα ονομάζεται ICMA), χτίζεται επέκταση των εγκαταστάσεών του. Μάλλον οι Κινέζοι φοιτητές αφήνουν πολλά ντάλλαρς και θέλουν να προσελκύσουν και άλλους.

Η ημέρα ήταν μια κλασική ΑΣΤΕΕ (Αχ! Σαν Την Ελλάδα Είναι!). Ήλιος, ζέστη και Άγγλοι κάνουν το πικ-νικ τους στα κεντρικά γρασίδια του πανεπιστημίου. Σε αυτήν την φάση, ο ελληνάρας λέει "Κοίτα τους μαλάκες τους Άγγλους - μη δουν ήλιο, αμέσως να βγουν σαν τα σαλιγκάρια" και αυτός πηγαίνει με την παρέα του στην καφετέρια να παραγγείλει κρύο καφέ να τον πιεί στους καναπέδες γιατί είναι μια ημέρα ΑΣΤΕΕ. Επίσης θα ζητήσει και το τάβλι που γράφει "Donated by the Hellenic Society 1997" (μεγάλοι ευεργέται) για να συμπληρώσει την εμπειρία.

Έπεσα πάνω σε εξεταστική και δεν είχα την ευκαιρία να δω τη ζωή του πανεπιστημίου εν πλήρει αναπτύξει. Παρόλαυτα, βλέποντας τα προβληματισμένα πρόσωπα των φοιτητών από τα παράθυρα των αιθουσών του Palmer Building μπορώ να πω ότι δε μου λείπει καθόλου το ότι δεν έχω να δώσω ξανά εξετάσεις!
Ναι, εδώ σπούδασα και έγινα επιστήμων! Βέβαια η Επιστήμη ήταν κάτι τελείως το διαφορετικό όταν είχα να διαβάσω την ύλη του 2ου έτους σε ιδιόχειρες σημειώσεις! Το Chemistry Dept. μετονομάστηκε σε Chemistry and Pharmacy Dept. και ενώνεται πια και με διάδρομο με το τμήμα τροφίμων, από πίσω.

Το lecture theatre 1 (LT1) του τμήματος χημείας! Το 80% των διαλέξεων της χημείας γινόταν εδώ. Ανακατασκευάστηκαν τα έδρανα και η έδρα του καθηγητή έχει πια υπολογιστή που ελέγχει τον προτζέκτορα στο βάθος. Μάλλον τελείωσε η εποχή των χειρόγραφων στον OHP.

... και εδώ είδα αυτό που περίμενα να δω! Στον πίνακα σημειώσεις από παράδοση χημείας ενώσεων συναρμογής! Ενώσεις συναρμογής! Τελευταία φορά που διάβασα γι'αυτές ήταν το 2000! Για δες, τα έχω κάνει και αυτά!

Το εργαστήριο της φυσικοχημείας. Το θυμάμαι έναν άθλιο Μάιο του 2000, εργαστήριο στο ημίφως του συννεφιασμένου απογεύματος.

Η αίθουσα 2-34 στο Food Biosciences. Ίδια και απαράλλακτη, σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 2002.

Ο διάδρομος του 4ου ορόφου του Food Biosciences, εδώ που βρίσκονταν τα εργαστήρια της χημείας τροφίμων. Τα περισσότερα ίδια.

Εδώ έκανα την ανάλυση με GC-O για την πτυχιακή του μάστερ μου! Το ίδιο αχούρι.

Το εργαστήριο της πτυχιακής της Ειρήνης και του Γιάννη. Αχούρι επίσης.

Να και κάτι νέο! Δίπλα στο Students' Union χτίστηκε αυτό το κομψοτέχνημα που φιλοξενεί τα Student Services (ούτε καν γνωρίζω ποια ακριβώς εννοούν).

Η είσοδος στο Union, το οποίο μοιάζει πια αρκετά με εμπορικό κέντρο.

Το Union από μέσα. Τελείως μα τελείως αλλαγμένο. Παρατήρησα κάτι politically correct αηδίες όπως ένα μαγαζί που φτιάχνει φρεσκοστυμμένους χυμούς και ένα άλλο που προσφέρει πιάτα με δημητριακά και καφέ FairTrade. Επίσης, το Mojo's έχει πια και κανονικό πιάτο ημέρας! Το Cedar Room δε, εκτός από το all-day-breakfast που είναι μια ωραία λιγδερή ανάμνηση από το προπτυχιακό, τώρα πια διαθέτει salad bar και Ταϊλανδό μάγειρα που σου φτιάχνει stir-fry... Σε τι κόσμο φέρνουμε τα παιδιά μας, Νίκο Τσιαμτσίκα;;; Το Union πάντως διαθέτει πια αρκετά οργανωμένο κατάστημα με αναμνηστικά απ'όπου πήρα κούπα, ποτήρι, μπρελόκ και μπλουζάκι "University of Reading", ο βλαχοτουρίστας!

Το άλλοτε σφύζον από ζωή 3Sixty, σχεδόν άδειο πια. Εντάξει, είναι και καλοκαίρι και όλοι έχουν αράξει στον πίσω κήπο του Mojo's. Δοθείσης της καθολικής απαγόρευσης του καπνίσματος στα πανεπιστημιακά κτίρια βέβαια, αμφιβάλλω αν παραμένει το στέκι των ελληναράδων. Ίσως και να συνεχίζει να είναι όμως... έχει καναπέδες! "Σαν την Ελλάδα είναι!"

Η politically-correct σαχλαμάρα συνεχίζεται στη βιβλιοθήκη. Το πίσω μέρος του ισογείου της έχει γίνει χώρος για να κάνουν οι φοιτητές ομαδικές εργασίες κτλ. και ονομάζεται Knowledge Exchange (my ass).

Στη βιβλιοθήκη επίσης τα βιβλία τα παίρνεις με τη μέθοδο του self-service. Τέρμα πια τα "next pleeeease" των βιβλιοθηκονόμων.

Το σαλονάκι στο φουαγιέ της βιβλιοθήκης έγινε πια κανονική καφετέρια! "Cafe Libro"! Και μία από τις ισόγειες αίθουσες του Palmer έγινε και αυτή καφετέρια! "Dol'che Vita"! Μεσογειακό ταμπεραμέντο - το αιώνιο κόμπλεξ των Άγγλων με τους Ιταλούς. Φραπέ πού σερβίρουν άραγε;

Θλιβερή ανάμνηση του παρελθόντος! Η αίθουσα P08 του Palmer, από τις λίγες με δημόσιο internet που έμενε ανοιχτή και το βράδυ (και έπρεπε να κάνεις ειδική αίτηση για να πάρεις μαγνητική κάρτα και PIN για να μπαίνεις). Πόσα κρύα, υγρά βράδια του 1999 είχαμε έρθει ως εδώ με τον Άρη για βόλτα και χαζολόγημα στο δίκτυο... Πού να τα καταλάβουν αυτά οι σημερινοί προπτυχιακοί που έχουν wi-fi σε όλο το πανεπιστήμιο και που, εννοείται, έχουν και LAN στο δωμάτιο της εστίας τους!

Γειτονιά, ο δρόμος σου παλιός / γειτονιά και γκρίζος ουρανός...

Το Chedworth House όπου έμενα 2 χρόνια! Άγγλοι κοσμούν τα γρασίδια παριστάνοντας ότι διαβάζουν για την εξεταστική, ένεκα της ζεστής ημέρας.


Η τραπεζαρία της εστίας ίδια και απαράλλακτη - αν και αρκετά αναβαθμισμένη από ποικιλία εδεσμάτων απ'ότι είδα!

Να και κάτι που άλλαξε στην εστία! Κάγκελα-κάγκελα-κάγκελα παντούυυ! Λόγω περικοπών (υποθέτω) καταργήθηκε το hall office και το porter's lodge. St. Patrick's Hall, Sherfield Hall και Student Village ανήκουν πια στο Northcourt cluster με ενιαίο γραφείο και ασφάλεια που εδρεύουν στο Sherfield. Νέα κάγκελα, φωτισμός και κάμερες έχουν εγκαστασταθεί παντού στο St. Patrick's. Πάνε οι μέρες που δελέαζαμε τον Ivor με ένα ποτηράκι ούζο για να μας αφήσει να κάνουμε το παρτάκι μας στην κουζίνα...

Η πόρτα του Chedworth. Εκεί μας περίμενε μία πολύ ευχάριστη έκπληξη. Γνωρίσαμε τη Stefanie, Αυστριακή ένοικο του Chedworth που μας άνοιξε και μπήκαμε μέσα! Είναι πραγματικά απόκοσμο το να ακούς ξανά τον ήχο της πόρτας, να μυρίζεις τη μυρωδιά της μοκέτας...

Εδώ, σε αυτόν τον διάδρομο μέναμε εγώ, η Άρτεμις και η Ναυσικά στο μάστερ!

Το δωμάτιό μου!!! Ο Jonathan που μένει τώρα εκεί μας άνοιξε την πόρτα του. Μπήκα στο δωμάτιό μου! Απόκοσμο!

Πολλές από τις ανακοινώσεις στον πίνακα είναι πριν από το 2002. Πραγματικό ταξίδι στον χρόνο!

Στο Oracle λίγα πράγματα έχουν αλλάξει. Εντάξει, κάποια μαγαζιά άνοιξαν, άλλα έκλεισαν. Το Warner έχει εδώ και χρόνια μετονομαστεί σε Vue, έχει και Starbucks δίπλα. Λίγο πιο πάνω από το Oracle έχει ανοίξει και ένα ωραίο μπαρ που φάνηκε να μαζεύει κόσμο >25 ετών, ωραία ντυμένους, που έπιναν κρασί και pints έξω, ένεκα της ημέρας.

Τελειώσαμε την ημέρα με βόλτα στο κέντρο, ποτό και μετά κλάμπινγκ. Ξενυχτήσαμε, αναστατώσαμε κόσμο, χάσαμε το τρένο και το αεροπλάνο της μετάβασης στη Σκωτία.

Στο Reading δε θέλω να ξαναπάω σύντομα. Δε το νοιώθω πια δικό μου. Θα το ξαναδώ ως τουρίστας, μετά από χρόνια, έτσι, σαν μια πόλη που γνωρίζω. Φοιτητές πια είναι οι γεννημένοι το 1990 (!), μεγαλωμένοι με το playstation και το internet. Δεν έχω κάτι κοινό με αυτά τα παιδιά - η χύμα διασκέδασή τους και τα φτηνά pints δε μου λένε κάτι. Το άγχος των εξετάσεων δεν το ξεχνώ, ούτε τον γκρίζο σκατόκαιρο της Αγγλίας. Ωραία ήταν όλα όσα έγιναν και μακάρι να είχα ζήσει περισσότερα τότε.

Η συνέχεια του ταξιδιού στην Σκωτία στο 2ο μέρος, σύντομα!

ΥΓ1. Όχι, δεν πέρασα από τον πανάθλιο Sainsbury's της Friar Street! Ακόμα αναρωτιέμαι βέβαια - λες να το ανακαίνισαν τελικά αυτό το μαγαζί ή το έχουν αφήσει στο έλεος του Θεού;

ΥΓ2. Το φτηνό κινέζικο απέναντι από το Primark ΕΚΛΕΙΣΕ! Όχι μόνο έκλεισε, του έχουν καρφώσει και καδρόνια στην είσοδο! Ήταν τέτοιο το σοκ που δεν άντεξα να βγάλω φωτογραφίες το θέαμα. Σνιφ!

Η Ελλάδα με τα μάτια της Αγγλίας

Ο φίλος Άρης είχε γενέθλια την Κυριακή. Και βγήκαν με τους φίλους του στην ελληνική ταβέρνα, εκεί πάνω στη Σκωτία. Λείπει ήδη 15 χρόνια από την Ελλάδα, πολυετείς σπουδές και μετά δουλειά ως οδοντίατρος σε ιατρείο. Του λείπει η Ελλάδα. 15 χρόνια τώρα και δεν έχει αγγλοποιηθεί, οπότε λογικό. Αλλά και 2 μήνες να λείπεις εκεί πάνω στο νησί, η Ελλάδα σου λείπει, και με κάθε ευκαιρία την αποζητάς.

Από τα πράγματα που μου λείπουν πιο πολύ από τις σπουδές μου στην Αγγλία είναι η εικόνα της Ελλάδας από εκεί πάνω. Η Ελλάδα φάνταζε μία χώρα μαγική, όπου όλοι περνάνε απίθανα, όλοι είναι χαλαροί. Μπουγάτσα το πρωί, καφέδες το μεσημέρι, ξενύχτι μέχρι το πρωί. Και όλα αυτά κάτω από το λαμπρό ήλιο. Τι με νοιάζει εμένα η πρασινάδα και τα κουκλίστικα σπιτάκια της Αγγλίας, όταν δεν μπορώ να τα χαρώ επειδή βρέχει; Και πώς να εκτιμήσεις τη «νυχτερινή» ζωή όταν ο σαπιοκοιλιάς Άγγλος δίπλα σου ξερνάει τα pints που έχει πιει και η ανεπαρκώς ενδεδυμένη Αγγλίδα κουνάει τα βυζιά της πέρα-δώθε;

Ακόμα και η βόλτα στη Δημητρίου Γούναρη με μία κρέπα στο χέρι δεν υπήρχε. Αν εξαιρέσεις το εμπορικό κέντρο όπου είχε κάποια (γενικά ακριβά) εστιατόρια και μπαρ, η υπόλοιπη πόλη ήταν σκοτεινή και αφιλόξενη το βράδυ. Ούτε χαρούμενες παρέες, ούτε γέλια. Μόνο κάποιοι μεθυσμένοι Άγγλοι.

Ενώ στην Ελλάδα…

Το Σάββατο είχε καφέ και βόλτα το πρωί, καφέ και βόλτα το βράδυ, αργότερα ποτάκι και μετά κάτι πιο νυχτερινό, ανάλογα με τα γούστα. Είχες αμάξι, ήσουν κύριος. Και στα οικονομικά να μην τα κατάφερνες, έβγαινες για ρετσινούλα με την παρέα σου, χαρούμενα αγόρια και κορίτσια, 10 ευρώ το άτομο και περνούσες και γαμάτα.

Πόσα Σάββατα πέρασα στο δεύτερο έτος μόνος, μέσα στο σπίτι διαβάζοντας, γιατί «πού να βγούμε έξω, με τους Άγγλους». Και έπαιρνα τηλέφωνο στους φίλους μου στην Ελλάδα που, πρωτοετείς φοιτητές, γλεντοκοπούσαν σε μεγάλες φοιτητικές παρέες στα στέκια πέριξ της πλατείας Άθωνος… νοσταλγία! Ο πόνος να γυρίσεις στην πατρίδα!

Ενώ στην Αγγλία υπήρχε ταρίφα. Μετρούσες τις λίρες μία-μία. 2 λίρες το λεωφορείο για την πόλη, 15 λίρες το εστιατόριο (και λίγα λέω) και 11 η ώρα σπίτι, άντε και σε καμιά κουζίνα μαζί και με τους άλλους ελληνάρες να ακούτε στο σιγανό Βίσση και Βανδή, μην τυχόν και ενοχληθεί ο Κινέζος από δίπλα.

Δεν άκουγα 2-ten FM, όσο είχα internet άκουγα Flash, Star FM και Κοσμοράδιο. Όλη μέρα. Τι πόνος όταν ο εκφωνητής έλεγε «Υπέροχος καιρός σήμερα και καθώς ερχόμουν στο σταθμό σας είδα όλους έξω στην παραλία, στις καφετέριες». Και κάθε μέρα διάβαζα τα νέα της Ελλάδας στο flash.gr, στα tanea.gr, κάθε ελληνικό site που υπήρχε, επί παντός του επιστητού. Και κυρίως το iama.gr, που είχε μία webcam που κοιτούσε την Καμάρα, χάζευα τα Σάββατα τις παρέες που δίναν εκεί ραντεβού. Και μετά το Μάρτιο χανόμουν στα sites που μιλούσαν για διακοπές, ελληνικά νησιά, το μακρύ ελληνικό καλοκαίρι…

Θυμάμαι έναν Απρίλιο που γύρισα στην Ελλάδα για Πάσχα. Την Τρίτη που έφυγα από την Αγγλία είχε 3 βαθμούς και χιονόνερο και την Πέμπτη, στην Ελλάδα, είχε 26 βαθμούς και έκανα και μια βουτιά στη θάλασσα! Δεν ξέπλυνα το αλάτι από πάνω μου. Γύρισα σπίτι με ανοιχτά τα παράθυρα, δυνατή μουσική και το αριστερό χέρι έξω από το παράθυρο. Ευτυχία!

Ο φελλοπίνακας που είχα στο δωμάτιο ήταν γεμάτος με φωτογραφίες από περασμένα καλοκαίρια, ένα ημερολόγιο «Greek Islands» που έσβηνα μέρες μέχρι την επόμενη επιστροφή και μια μικρή ελληνική σημαία.

Αυτή ήταν η Ελλάδα για εμάς στην Αγγλία. Ένα μακρύ, ζεστό, υπέροχο καλοκαίρι. Φραπέδες, ταβέρνες, βόλτες στον ήλιο και ποτά στη ζεστή νύχτα. Και η απότομη πτώση στην πραγματικότητα όταν άνοιγες τα μάτια. Βροχή, βροχή και πάλι βροχή.

Τι εικόνα που είχε η Ελλάδα από την Αγγλία! Και όλη μας η ζωή στην Αγγλία μία προσπάθεια να προσομοιάσουμε τη ζωή στην Ελλάδα. Οι ελληνοπαρέες που μαζευόμασταν στο εστιατόριο της εστίας, το feta cheese από το ASDA, η ελληνική μουσική στα Greek Parties του Hellenic Society, η χαρά όταν η Άρτεμις μαγείρεψε παστίτσιο. Οι Έλληνες φοιτητές νοιώθουν ότι περνάν «τα καλύτερά τους χρόνια», εμείς νοιώθαμε ότι μας στερούν κάτι. Ένα «ναι μεν, αλλά». Τον Ιούλιο του τελευταίου έτους καθόμασταν με το Μάκη στην αυλή με τους φραπέδες και βάζαμε στο thalassa.gr να παίζει ήχους από κύματα…

Από τότε, με το που αρχίζει και σκάει ο ήλιος το Μάρτιο με πιάνει κάτι, ότι «πρέπει» να πάω έξω για καφέ, και μέσα στο κρύο αν χρειαστεί. Μου έχει μείνει από τότε ο φόβος ότι μπορεί ο ήλιος να χαθεί μέσα στα σύννεφα και να αρχίσει να βρέχει για μέρες. Και να μην ξαναδώ τον ήλιο και να είμαι έξω για καφέ, κι ας είναι καλοκαίρι.

Από τη χαρά του ο Άρης με παίρνει κάθε φορά τηλέφωνο όταν βγαίνει για λίγο ο ήλιος και έχουν πάει έξω για καφέ. «Σαν την Ελλάδα είναι!» μου λέει ενθουσιασμένος. Και παίρνει εμένα γιατί είμαι από τους λίγους που μπορώ να τον καταλάβω.

Πεντέμιση χρόνια ήδη στην Ελλάδα και η μαγεία αυτή έχει χαθεί στην καθημερινότητα. Πάλι καφές, πάλι ποτό, πάλι μπουγάτσα. Και κολασμένη ζέστη το καλοκαίρι. Και κίνηση, καυσαέριο, σπαστικές τρέντι φατσούλες. Χάθηκε η μαγεία. Την καθημερινότητα πια την εκτιμώ σε μεγάλο βαθμό λόγω της έλλειψής της τότε.

Σε 26 ελληνικά πάρτυ πήγα μέσα σε 4 χρόνια. Όλα τέλειωναν με 300 άτομα να χοροπηδάνε μέσα στο κλαμπ και να τραγουδάνε φωνάζοντας:

Κάποιος κοιτάει την ώρα

Κάποιος στο δρόμο τρέχει

Κάπου σε κάποια χώρα

Τώρα μπορεί να βρέχει

Κι μένα τι με νοιάζει

Εδώ έχει πάντα ήλιο

Μόνο που με τρομάζει

Όποτε λέω θα φύγω

Είχα πει θα φύγω, είχα πει

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ, κι αυτό το καλοκαίρι

Λιωμένο παγωτό κολλάει στο χέρι.

Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάααανα...

Το καλοκαίρι του 2002 γύρισα πίσω στην Ελλάδα μετά από 4 χρόνια σπουδές στην Αγγλία. Πάνε πάνω από πέντε χρόνια από τότε, και, κατασταλαγμένα πια, μπορώ να πω ότι από όλα αυτά τα 4 χρόνια εκεί δε μου λείπει τίποτα όσο η εικόνα της Ελλάδας όπως μου φαινόταν από εκεί.

Αγόρασα ραδιόφωνο βραχέων για να ακούω το 5ο Πρόγραμμα (πού streaming radio το 1998;!), πήγα Λονδίνο κάποιες φορές μόνο και μόνο για να πάρω κυριακάτικη εφημερίδα και να πιω καφέ στo Bayswater (η ελληνική παροικία) στο Cafe Byzantium, μέσα σε 4 χρόνια πήγα σε 26 Greek Parties που οργάνωσε το Hellenic Society...


Θυμάμαι πόσο "σωτήριο" ήταν το internet, ιδιαίτερα όταν το είχα και στο δωμάτιό μου. Κάθε μέρα υπήρχαν καμιά 10αριά σελίδες που διάβαζα για να μαθαίνω για την καθημερινότητα: Τα Νέα, το cine.gr, τα site του Νίτρο και του Max, μια webcam απέναντι από την Καμάρα που είχα ανακαλύψει (ναι, ανανέωνα την εικόνα κάθε ώρα για όσην ώρα ήμουν στο internet!), ένα site από Ελληνες της Γερμανίας που είχαν φωτογραφικό αφιέρωμα στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης...

Διάβαζα για το κάθε δρώμενο που συνέβαινε στη Θεσσαλονίκη και στην Ελλάδα γενικότερα. Σκεφτόμουν το ότι όταν θα γυρνούσα από την "ξενιτιά" στην οποία βρισκόμουν, θα πήγαινα όσο συχνότερα γινόταν σε εκδηλώσεις - παραστάσεις - προβολές στη μαγική χώρα που λεγόταν Ελλάδα και δεν είχε καμία σχέση με τη μιζέρια του Reading. Ξεχνούσα φυσικά ότι δίπλα στο Reading βρισκόταν το Λονδίνο, το πιο δραστήριο ίσως melting pot της Ευρώπης. Αλλά ήμουν μικρός και μου έλειπε ο φραπές...

Τα σκέφτομαι αυτά τώρα που, λόγω του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ο κόσμος που κυκλοφορεί στην πόλη είναι λίγο πιο arty. 5 χρόνια έχω που γύρισα και έχω πάει σε 4-5 εκδηλώσεις όλες κι όλες, πιο πολύ γιατί ζόρισα τον εαυτό μου ότι "πρέπει".

Πριν κάποια χρόνια είχα πάει στη Λάρισα και σκέφτηκα ότι είναι ωραία πόλη ακόμα και για να ζήσει κανείς, με πολύ ικανοποιητική καθημερινότητα αλλά με τις κοντινότερες σημαντικές "πολιτιστικές" δραστηριότητες να βρίσκονται στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη.

Και μετά σκέφτομαι, εγώ που ζω σε μια επαρχιακή μεγαλούπολη, πόσες φορές ξεκόλλησα από το δίπτυχο φραπές-ταβέρνα και σήκωσα τον κώλο μου για να πάω σε μια έκθεση, σε μια παράσταση, σε ένα δρώμενο; "Το άλλο Σαββατοκύριακο και βλέπουμε" σκέφτομαι... και το Σαββατοκύριακο αναλώνεται συνήθως σε υπερβολικό ύπνο και τηλεθέαση. Αντε και σε κανέναν καφέ.


Ακόμα και η βόλτα στη Δημητρίου Γούναρη, στην Αλεξάνδρου Σβώλου, στην Αριστοτέλους και τα πέριξ - τοποθεσίες που έχω ταυτίσει από μικρός με τη "ζωή της πόλης" - αρχίζει και εκλείπει. Αν και ευτυχώς ακόμα ανθίσταμαι στο να θεωρώ ότι μια βόλτα στο Mediterranean Cosmos είναι "έξοδος" και "διασκέδαση". Ενας από τους λόγους που πρόσφατα αγόρασα σκούτερ ήταν και αυτός. Το να μη βαριέμαι να κάνω βόλτες στην πόλη. Και μέχρι στιγμής όποτε βρίσκω ευκαιρία, κάνω. Και μου αρέσει. Είναι άσχημη "σκλαβιά" το αυτοκίνητο και αυτό δεν το καταλαβαίνουν πολλοί.

Από τότε που σπούδαζα, θαύμαζα και ήθελα να μοιάσω στα παιδιά που διαβάζουν "Εξώστη" και "Παράλλαξη", που συμμετέχουν σε πολιτιστικά δρώμενα, που παρακολουθούν και ορίζουν τη "ζωή της πόλης". Που δεν πηγαίνουν σαν τα πρόβατα στις ταβέρνες της Αθωνος και στα σαββατομεσημβρινά μπουζουκοπάρτυ (έλεος!) του Times - αλλά που ψάχνονται και γνωρίζουν το "κάτι παραπάνω", τα μαγαζιά που εγώ αγνοώ, τις γωνίες που γίνεται "κάτι", τις ταινίες του φεστιβάλ που "αξίζουν"...

Θα σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά είναι για τους έχοντες ευέλικτα προγράμματα και, κυρίως, τους φοιτητές. Σκέφτομαι όμως ότι τώρα δουλεύω 40 ώρες την εβδομάδα ενώ ως φοιτητής είχα 32 ώρες την εβδομάδα μάθημα/εργαστήρια + διάβασμα... μήπως είναι η βαρεμάρα τελικά το πρόβλημα; Ή μήπως δεν μου προωθείται εμένα η ιδέα ότι καλό θα ήταν να δω και λίγο πολιτισμό;

Εντάξει, δεν είναι όλα για όλους. Δεν εκτιμώ ας πούμε καθόλου τη ζωγραφική και την ποίηση, αλλά μου αρέσει η φωτογραφία και η ιστορία. Θυμάμαι στο Λονδίνο τα μουσεία που διαφημίζονταν παντού. Εντάξει, η Θεσσαλονίκη δε συγκρίνεται με το Λονδίνο, αλλά και στο Reading διαφήμιζαν το Μουσείο της Αγγλικής Αγροτικής Ζωής και το μουσείο της πόλης του Reading (αμφότερα εκ των οποίων δεν επισκέφτηκα). Εδώ νοιώθω μέρος μιας γραφικής μειοψηφίας κάθε φορά που λέω ότι έχω επισκεφθεί το Noesis, το Πλανητάριο.

Σκεφτόμενος λοιπόν ότι στην επίσκεψή μου στη Βιέννη επισκέφτηκα 5 μουσεία σε 5 ημέρες, πήρα σήμερα την απόφαση και πήγα το πρωί στο Πολεμικό Μουσείο και μετά στο Τελλόγλειο Ιδρυμα όπου είχε έκθεση για την ιστορία της ΕΡΤ. Εννοιωσα καλύτερα. Εμαθα τουλάχιστον και πέντε πράγματα για το Βότση και τον τορπιλισμό του Φετχί Μπουλέντ (του οποίου το κατάρτι είναι πια ο ιστός του Λευκού Πύργου, έτσι για να μαθαίνετε) και μου άρεσαν τα παλιά μηχανήματα στο Τελλόγλειο.

Κυριακή πρωί και στο Πολεμικό Μουσείο ήμουν μόνος μου (τελείως μόνος μου!) και στο Τελλόγλειο ήταν και άλλα πέντε άτομα.

Δεν ξέρω, δε θέλω να καταντήσω σαν τον κόσμο που πηγαίνει στο Mediterranean Cosmos (επίκειται σχετικό post) για διασκέδαση [καφές], πολιτισμό [Village] και κοινωνική επαφή [στο διάδρομο με τα μαγαζιά]. Εντάξει, τα χρόνια έχουν αλλάξει και οι άνθρωποι έχουν όλο και λιγότερο διαθέσιμο χρόνο. Και θέλουν να παίρνουν και το αυτοκίνητό τους όπου και να πάνε. Και θέλουν και να μη σκέφτονται και πολύ-πολύ "γιατί αρκετά ζορίζομαι στη δουλειά". Θέλει ψάξιμο... και πρέπει να προσπαθείς να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα.

Την άλλη εβδομάδα ευελπιστώ να πάω στο Μουσείο Αθλητισμού. Πάλι μόνος μου θα είμαι. Σκέφτομαι να πάω και στην παράσταση Caveman στο Ράδιο Σίτυ τη Δευτέρα, αλλά τα 22 ευρώ σκέφτομαι να τα δώσω...

Η χαρά του να είσαι χημικός και Έλληνας!

Με αφορμή το σχόλιο του Compiler στο προηγούμενο post, θυμήθηκα ένα αστείο συμβάν που έγινε πριν αρκετά χρόνια...

2ο έτος, εργαστήριο ανόργανης χημείας και είμαστε μαζεμένοι καμιά 7-8 άτομα στα φασματοφωτόμετρα και περιμένουμε ο ένας τον άλλον για να μετρήσουμε. Μεταξύ αυτών και ο nerd της τάξης που το έπαιζε και έξυπνος. Ακολουθεί λοιπόν ο επόμενος διάλογος...

- Γιάννη, μια που περιμένουμε να σου κάνω ένα κουίζ;
- Και γιατί όχι, ρώτα.
- Πες μου, πόσους άνθρακες έχει το εικοσάνιο (eicosane);
- Ε, είκοσι...
- Αντε ρε, μπράβο, το βρήκες! Και τώρα κάτι άλλο... πες μου, ποιο στοιχείο σημαίνει στα ελληνικά "γεννάει νερό".
- Το υδρογόνο (hydrogen)! Μάρκους, μη με ρωτάς τέτοιες ερωτήσεις, είμαι Έλληνας, θυμάσαι;
- Σωστά. Κάτι άλλο τότε... ποιου υγρού το όνομα σημαίνει στα ελληνικά "λάδι από πέτρα"
- Το πετρέλαιο (petroleum)! Είμαι Έλληνας σου είπα!
- Δηλαδή τα ξέρεις όλα αυτά;
- Τα ελληνικά δεν είναι σαν τα λατινικά, τα χρησιμοποιούμε κανονικά ακόμη και σήμερα...
- Ε τότε θα σε ρωτήσω κάτι πιο δύσκολο... ποιο στοιχείο ονομάζεται στα λατινικά "hydrargyrum";
- ...