Εγκαίνια

Χτες είχα τη χαρά και τη τιμή να παρευρεθώ στα εγκαίνια του νέου ανατολικού παραλιακού μετώπου (από τον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο ως το Μέγαρο Μουσικής) - κάτι που έλεγα να αποφύγω για να μην γίνω κι εγώ κομμάτι της φιέστας του Ατσαλάκωτου™, αλλά που πίστευα ότι θα έχει αρκετό τζέρτζελο για να χαθώ στο μπούγιο και να βγάλω καλές φωτογραφίες...

Είμαι, καταρχήν, συγκεκινημένος, γιατί ήταν η πρώτη φορά που παρεβρέθην σε εκδήλωση του Δημάρχου-Θεσσαλονίκης-Κατοίκου-Πανοράματος...

Τον πέτυχα την ώρα που είχε ήδη ανέβει στο βήμα...

Αποφάσισε καταρχήν να περιγράψει "ενδεικτικά" μερικά μόνο από τα έργα του δήμου που έχουν ολοκληρωθεί... μιλούσε για πάρκα και πλατείες με συντριβάνια σε κάθε γωνιά της πόλης, όπως επίσης και για το νέο καλλιμάρμαρο δημαρχείο επί κανένα 15λεπτο - και κατέληξε λέγοντας "Είδατε; Μέσα σε 1 μόλις λεπτό σας περιέγραψα 20-30 έργα που έχουν έχει γίνει, και πόσα δεν πρόλαβα να σας πω..."

Και οι γηραλέοι κλακαδόροι ξεσάλωσαν...

Μετά άρχισε να εγκωμιάζει το έργο της παραλίας. "Σκοπός μας" είπε "είναι να φτιάξουμε το ωραιότερο θαλάσσιο μέτωπο της Μεσογείου!" (!!!) - "και βάλαμε και εκατοντάδες παγκάκια για να θαυμάζετε το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα του κόσμου!" (!!!!!) - πάνω που λέω "υπερβάλλει!", με αποστομώνει λέγοντας "Έχουμε ταξιδέψει σε όλη τη Μεσόγειο και έχουμε δει τις παραλίες τους - η δική μας θα γίνει η πιο όμορφη!"

Και οι γηραλέοι κλακαδόροι ξαναξεσάλωσαν... (το ωραίο είναι υποκειμενικό άλλωστε)

Τέλειωσε την ομιλία του, η μπάντα άρχισε να παιανίζει το εμβατήριο της Σημαίας (γιατί;;;) και πυροτεχνήματα από μία φορτηγίδα έλαμψαν τον ουρανό (πρέπει να ήταν η 15η φορά που είδαμε πυροτεχνήματα στη Θεσσαλονίκη φέτος). Ο Δήμαρχος Κένεντυ κατέβηκε στον κόσμο και χαιρέτισε τα καραβάκια.

Θα ακολουθούσε ο δημαρχιακός περίπατος μέχρι το Μέγαρο Μουσικής, όπου και θα υπήρχε φαΐ.

Ο κόσμος ήταν πολλής και εντυπωσιασμένος από το νέο 1,5 χιλιόμετρο. Πολύ πιο όμορφο, φωτεινό, λειτουργικό και περπατήσιμο από το παλιό πλακόστρωτο.

Πρέπει επίσης να ήταν και όλη η δύναμη της δημοτικής αστυνομίας εκεί. Τα δημοτικά Almera και οι δημοτικές Transalp ήταν παρκαρισμένες στο δεξί ρεύμα της Μεγ. Αλεξάνδρου από τον Όμιλο μέχρι την Ανθέων...

Ένας σκατόγερος φώναξε στον Ατσαλάκωτο™ "Δήμαρχε, ωραία πάρκα μας έφτιασες!" και ο Ατσαλάκωτος™ απάντησε "Για σένα τα έφτιαξα, για να πηγαίνεις βόλτα με την κυρά!"

Ο περίπατος συνεχίστηκε.

Την ώρα που ο Δήμαρχος περνούσε από τα Νεόδμητα Δημοτικά Γήπεδα Καλαθοσφαίρισης (ΝΔΓΚ), για δες, ομάδες από 8χρονα με στολές τοπικών ομάδων έπαιζαν, για δες, μπασκετ!

Την ώρα που ο Δήμαρχος περνούσε από τα Νεόδμητες Δημοτικές Πάρκο Μουσικής (ΝΔΠΜ) όπου "νεανικά συγκροτήματα θα μπορούν να παίζουν μουσική τα απογεύματα και εμείς οι μεγαλύτεροι θα καθόμαστε στις κερκίδες από κάτω και θα τα καμαρώνουμε" (sic!), για δες, ένα νεανικό συγκρότημα έπαιζε, για δες, μουσική!

Μετά έφυγα, είχα μάθημα.

[Για μερικούς τέτοιου είδους εκδηλώσεις είναι ίσως καθημερινότητα - για μένα ήταν μια μοναδική εμπειρία!]

Catching up, Part A - Λευκός Πύργος

Την άλλη εβδομάδα τελειώνει το θερινό εξάμηνο του έτους: αλλάζει η ώρα! Αν δεν αρχίσει να νυχτώνει στις 17.30 πώς θα καταλάβεις χειμώνα;;;

Ο καιρός παρόλα αυτά είναι πολύ καλός - σχεδόν ενοχλητικά γιατί αφενός σκάω στη μοτοσυκλέτα τα μεσημέρια με το μπουφάν, αφετέρου δεν έχει πολλά σύννεφα για να διαχέουν το φως του ήλιου και έτσι δεν μπορώ να βγάλω καλό ασπρόμαυρο! Αργκ!

Τα μαθήματα στο Φωτογραφικό Εργαστήρι Καλαμαριάς πηγαίνουν καλά - επιτέλους καταλαβαίνω τι είναι καλή φωτογραφία πέρα από τους εντυπωσιασμούς και τη δική μου κρίση. Απλά δυσκολεύομαι ακόμα να προσεγγίζω άγνωστους ανθρώπους...

Τέλοσπαντων όμως, ας αρχίσω να σας δείχνω φωτογραφίες με τη σειρά...

Πριν κανένα μήνα τουλάχιστον είπαμε να πάμε στο νέο μουσείο του Λευκού Πύργου με το Θέμο, το Δημήτρη και τη Ζωή. Ο Λευκός Πύργος για το Θεσσαλονικιό, όπως και η Ακρόπολη για τον Αθηναίο, είναι κάτι που αυτομάτως τον παραπέμπει σε σχολική εκδρομή - ο Θεσσαλονικιός δε έχει και να αντιπαραβάλλει το φραπέ στην παραλία σε οποιαδήποτε πρόταση για σχετική εκπαιδευτική απόδραση ("Πού να τρέχουμε ρε μαλλλλάκα τώρα, πάμε να χαζέψουμε κανένα κωλλλαράκι στην Κρήνη...").

Ο Ατσαλάκωτος ανέπλαθε την πλατεία του Λευκού Πύργου επί 1,5 χρόνο και το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού ανέλαβε το εσωτερικό. Ο Λευκός Πύργος πια εχει μόνιμη έκθεση την ιστορία της πόλης της Θεσσαλονίκης, μια και όλα τα βυζαντινά εκθέματα έχουν προ πολλού μεταφερθεί στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού. Η έκθεση είναι πολύ σύγχρονη, διαδραστική. Δεν υπάρχουν σχεδόν πουθενά ιστορικά εκθέματα - όλη η έκθεση είναι "βιωματική", γεμάτη οθόνες και κυκλωτικά συστήματα ήχου. Εντυπωσιακή, σίγουρα, αλλά δεν ξέρω πόσο εκπαιδευμένο είναι το τοπικό κοινό για κάτι τόσο σύγχρονο. Η καφετέρια στις πολεμίστρες έπαψε να υπάρχει, νομίζω λόγω των νέων προδιαγραφών ασφαλείας που δεν επιτρέπουν πάνω από ένα συγκεκριμένο αριθμό ατόμων μέσα στον πύργο.

Πρώτο φάουλ είναι ότι σχεδόν τα πάντα είναι στα ελληνικά και μόνο. Δεύτερο φάουλ ότι ο πύργος είναι ανοιχτός μόνο 09.30 με 15.30 καθημερινά πλην Δευτέρας. Λίγο προώθηση δε θα έβλαπτε. Ισως κάποιο απόγευμα καθημερινής... αλλά και πάλι, ίσως προκύπτουν θέματα ασφαλείας.

Ελα πάμε για τις φωτογραφίες τώρα...

Ο γνωστός κλειστοφοβικός διάδρομος. Ευτυχώς δεν υπάρχουν πια οι παλιές "χελώνες" που θύμιζαν κελάρι...

Η είσοδος σε έναν από τους 6 ορόφους.

Πολύ high-tech ε; Οι υπολογιστές είναι Mac σε πολύ καλαίσθητες βάσεις που παίζουν παρουσιασούλες των 2-3 λεπτών.

Τα κελιά του πύργου έχουν παρουσιάσεις από συγκεκριμένα θέματα που αναπτύσσονται στον κεντρικό χώρο του κάθε ορόφου. Στο συγκεκριμένο όροφο που αναφέρεται στη μουσική και στα καλλιτεχνικά της πόλης, το δωματιάκι αυτό αναφέρεται πχ. στο ρεμπέτικο. Πολύ κλειστοφοβικά και τα κελιά πάντως, αλλά λογικό, ο Λευκός Πύργος ούτε για λευκός είχε κατασκευαστεί ούτε για μουσείο...

UPDATE: Ξέχασα την κλασική φωτογραφία από τις πολεμίστρες!

Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάααανα...

Το καλοκαίρι του 2002 γύρισα πίσω στην Ελλάδα μετά από 4 χρόνια σπουδές στην Αγγλία. Πάνε πάνω από πέντε χρόνια από τότε, και, κατασταλαγμένα πια, μπορώ να πω ότι από όλα αυτά τα 4 χρόνια εκεί δε μου λείπει τίποτα όσο η εικόνα της Ελλάδας όπως μου φαινόταν από εκεί.

Αγόρασα ραδιόφωνο βραχέων για να ακούω το 5ο Πρόγραμμα (πού streaming radio το 1998;!), πήγα Λονδίνο κάποιες φορές μόνο και μόνο για να πάρω κυριακάτικη εφημερίδα και να πιω καφέ στo Bayswater (η ελληνική παροικία) στο Cafe Byzantium, μέσα σε 4 χρόνια πήγα σε 26 Greek Parties που οργάνωσε το Hellenic Society...


Θυμάμαι πόσο "σωτήριο" ήταν το internet, ιδιαίτερα όταν το είχα και στο δωμάτιό μου. Κάθε μέρα υπήρχαν καμιά 10αριά σελίδες που διάβαζα για να μαθαίνω για την καθημερινότητα: Τα Νέα, το cine.gr, τα site του Νίτρο και του Max, μια webcam απέναντι από την Καμάρα που είχα ανακαλύψει (ναι, ανανέωνα την εικόνα κάθε ώρα για όσην ώρα ήμουν στο internet!), ένα site από Ελληνες της Γερμανίας που είχαν φωτογραφικό αφιέρωμα στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης...

Διάβαζα για το κάθε δρώμενο που συνέβαινε στη Θεσσαλονίκη και στην Ελλάδα γενικότερα. Σκεφτόμουν το ότι όταν θα γυρνούσα από την "ξενιτιά" στην οποία βρισκόμουν, θα πήγαινα όσο συχνότερα γινόταν σε εκδηλώσεις - παραστάσεις - προβολές στη μαγική χώρα που λεγόταν Ελλάδα και δεν είχε καμία σχέση με τη μιζέρια του Reading. Ξεχνούσα φυσικά ότι δίπλα στο Reading βρισκόταν το Λονδίνο, το πιο δραστήριο ίσως melting pot της Ευρώπης. Αλλά ήμουν μικρός και μου έλειπε ο φραπές...

Τα σκέφτομαι αυτά τώρα που, λόγω του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ο κόσμος που κυκλοφορεί στην πόλη είναι λίγο πιο arty. 5 χρόνια έχω που γύρισα και έχω πάει σε 4-5 εκδηλώσεις όλες κι όλες, πιο πολύ γιατί ζόρισα τον εαυτό μου ότι "πρέπει".

Πριν κάποια χρόνια είχα πάει στη Λάρισα και σκέφτηκα ότι είναι ωραία πόλη ακόμα και για να ζήσει κανείς, με πολύ ικανοποιητική καθημερινότητα αλλά με τις κοντινότερες σημαντικές "πολιτιστικές" δραστηριότητες να βρίσκονται στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη.

Και μετά σκέφτομαι, εγώ που ζω σε μια επαρχιακή μεγαλούπολη, πόσες φορές ξεκόλλησα από το δίπτυχο φραπές-ταβέρνα και σήκωσα τον κώλο μου για να πάω σε μια έκθεση, σε μια παράσταση, σε ένα δρώμενο; "Το άλλο Σαββατοκύριακο και βλέπουμε" σκέφτομαι... και το Σαββατοκύριακο αναλώνεται συνήθως σε υπερβολικό ύπνο και τηλεθέαση. Αντε και σε κανέναν καφέ.


Ακόμα και η βόλτα στη Δημητρίου Γούναρη, στην Αλεξάνδρου Σβώλου, στην Αριστοτέλους και τα πέριξ - τοποθεσίες που έχω ταυτίσει από μικρός με τη "ζωή της πόλης" - αρχίζει και εκλείπει. Αν και ευτυχώς ακόμα ανθίσταμαι στο να θεωρώ ότι μια βόλτα στο Mediterranean Cosmos είναι "έξοδος" και "διασκέδαση". Ενας από τους λόγους που πρόσφατα αγόρασα σκούτερ ήταν και αυτός. Το να μη βαριέμαι να κάνω βόλτες στην πόλη. Και μέχρι στιγμής όποτε βρίσκω ευκαιρία, κάνω. Και μου αρέσει. Είναι άσχημη "σκλαβιά" το αυτοκίνητο και αυτό δεν το καταλαβαίνουν πολλοί.

Από τότε που σπούδαζα, θαύμαζα και ήθελα να μοιάσω στα παιδιά που διαβάζουν "Εξώστη" και "Παράλλαξη", που συμμετέχουν σε πολιτιστικά δρώμενα, που παρακολουθούν και ορίζουν τη "ζωή της πόλης". Που δεν πηγαίνουν σαν τα πρόβατα στις ταβέρνες της Αθωνος και στα σαββατομεσημβρινά μπουζουκοπάρτυ (έλεος!) του Times - αλλά που ψάχνονται και γνωρίζουν το "κάτι παραπάνω", τα μαγαζιά που εγώ αγνοώ, τις γωνίες που γίνεται "κάτι", τις ταινίες του φεστιβάλ που "αξίζουν"...

Θα σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά είναι για τους έχοντες ευέλικτα προγράμματα και, κυρίως, τους φοιτητές. Σκέφτομαι όμως ότι τώρα δουλεύω 40 ώρες την εβδομάδα ενώ ως φοιτητής είχα 32 ώρες την εβδομάδα μάθημα/εργαστήρια + διάβασμα... μήπως είναι η βαρεμάρα τελικά το πρόβλημα; Ή μήπως δεν μου προωθείται εμένα η ιδέα ότι καλό θα ήταν να δω και λίγο πολιτισμό;

Εντάξει, δεν είναι όλα για όλους. Δεν εκτιμώ ας πούμε καθόλου τη ζωγραφική και την ποίηση, αλλά μου αρέσει η φωτογραφία και η ιστορία. Θυμάμαι στο Λονδίνο τα μουσεία που διαφημίζονταν παντού. Εντάξει, η Θεσσαλονίκη δε συγκρίνεται με το Λονδίνο, αλλά και στο Reading διαφήμιζαν το Μουσείο της Αγγλικής Αγροτικής Ζωής και το μουσείο της πόλης του Reading (αμφότερα εκ των οποίων δεν επισκέφτηκα). Εδώ νοιώθω μέρος μιας γραφικής μειοψηφίας κάθε φορά που λέω ότι έχω επισκεφθεί το Noesis, το Πλανητάριο.

Σκεφτόμενος λοιπόν ότι στην επίσκεψή μου στη Βιέννη επισκέφτηκα 5 μουσεία σε 5 ημέρες, πήρα σήμερα την απόφαση και πήγα το πρωί στο Πολεμικό Μουσείο και μετά στο Τελλόγλειο Ιδρυμα όπου είχε έκθεση για την ιστορία της ΕΡΤ. Εννοιωσα καλύτερα. Εμαθα τουλάχιστον και πέντε πράγματα για το Βότση και τον τορπιλισμό του Φετχί Μπουλέντ (του οποίου το κατάρτι είναι πια ο ιστός του Λευκού Πύργου, έτσι για να μαθαίνετε) και μου άρεσαν τα παλιά μηχανήματα στο Τελλόγλειο.

Κυριακή πρωί και στο Πολεμικό Μουσείο ήμουν μόνος μου (τελείως μόνος μου!) και στο Τελλόγλειο ήταν και άλλα πέντε άτομα.

Δεν ξέρω, δε θέλω να καταντήσω σαν τον κόσμο που πηγαίνει στο Mediterranean Cosmos (επίκειται σχετικό post) για διασκέδαση [καφές], πολιτισμό [Village] και κοινωνική επαφή [στο διάδρομο με τα μαγαζιά]. Εντάξει, τα χρόνια έχουν αλλάξει και οι άνθρωποι έχουν όλο και λιγότερο διαθέσιμο χρόνο. Και θέλουν να παίρνουν και το αυτοκίνητό τους όπου και να πάνε. Και θέλουν και να μη σκέφτονται και πολύ-πολύ "γιατί αρκετά ζορίζομαι στη δουλειά". Θέλει ψάξιμο... και πρέπει να προσπαθείς να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα.

Την άλλη εβδομάδα ευελπιστώ να πάω στο Μουσείο Αθλητισμού. Πάλι μόνος μου θα είμαι. Σκέφτομαι να πάω και στην παράσταση Caveman στο Ράδιο Σίτυ τη Δευτέρα, αλλά τα 22 ευρώ σκέφτομαι να τα δώσω...

Περι Σεπτέμβρη και πρωτοετών (amended)

Ωραίος μήνας ο Σεπτέμβριος - το καλοκαίρι μετά από 3 μήνες κουράζει: η θάλασσα, η ζέστη, η σκόνη, η ραστώνη, τα τζιτζίκια φαίνονται πολύ ωραία τον Ιούνιο που έχεις κουραστεί από το χειμώνα, αλλά τον Σεπτέμβριο σου λείπει η οργάνωση και η παραγωγικότητα του φθινοπώρου.

Ο Σεπτέμβριος είναι αρκετά σημαντικός μήνας για τη Θεσσαλονίκη - πέρα από την επιστροφή όλων από την Χαλκιδική τις πρώτες-πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη, πιο μετά ξεκινάει η ΔΕΘ και η πόλη γεμίζει επισκέπτες, φεστιβάλ και δρώμενα. Και πορείες, διαδηλώσεις και καταστροφές, γιατί τότε μόνο θυμάται ο εκάστοτε πρωθυπουργός να ανέβει πάνω μαζί με όλους τους φίλους του για να φάνε, να πιούνε και, by the way, να βοηθήσουν τους τοπικούς άρχοντες υποσχόμενοι διάφορα και εγκαινιάζοντας μισοφτιαγμένα έργα - λες και είμαστε στο τελευταίο κωλοχώρι και θαμπωνόμαστε από τον οποιοδήποτε επίσημο που "τιμάει" το χωριό μας.

Γεμίζει λοιπόν στα μέσα του Σεπτέμβρη η Θεσσαλονίκη επισκέπτες, κυρίως Αθηναίους, που ανεβαίνουν για δουλειές και (κυρίως) τουρισμό. Κάθε χρόνο τα ίδια: περπατάς στην παραλία και ακούς διάφορες χαζογκόμενες να λένε "αχ τι ωραία που είστε εδώ! τι γραφικά!", να γελάνε με τον τρόπο που παραγγέλνουμε μπουγάτσα και γύρο και να εξυμνούν τα τσουρέκια του Τερκενλή και τα σιροπιαστά του Χατζή...

Τι γραφικοί που είμαστε οι Θεσσαλονικείς! Μια "μικρή" πόλη που όλοι όλη τη μέρα τρώμε, πίνουμε και γλεντάμε, αλληλοαποκαλούμαστε "καρντάσια", ζούμε τη ζωή μας χαλλλλαρά, μιλλλάμε πάντα με τρία λλλάμδα, λέμε "τι με λλλες ρε φιλλλαράκι" και νομίζουμε ότι για το ότι ο ΠΑΟΚ δεν βγαίνει στο UEFA φταίει "η πουτάνα η Αθήνα".

Και μετά, τέλη του Σεπτέμβρη, έρχονται οι πρωτοετείς φοιτητές! Ηρθαν τον Αύγουστο, με το που πέρασαν, και βρήκαν σπίτια. Τώρα, την επόμενη εβδομάδα θα έρθουν όλοι με τους γονείς τους και θα πάνε στο ΙΚΕΑ για να επιπλώσουν το σπίτι που θα στεγάσει τη γαμάτη νέα ζωή που τους περιμένει. Μετά θα φύγουν οι γονείς, μέσα στη στεναχώρια που αφήνουν το παιδί τους... τι λάμψη όμως υπάρχει στα μάτια των πρωτοετών! Τι ελπίδα! Πόσο "μαγική" ακούγεται η λέξη "Θεσσαλονίκη" σε αυτόν που μόλις έχει περάσει εδώ... και, όντως, έχω ακούσει το πόσο "προνομιούχοι" νοιώθουν όλοι αυτοί που έχουν σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη.

Στα μάτια του πρωτοετούς βλέπεις την προβολή της πραγμάτωσης όλων των κόπων του λυκείου... τέρμα το διάβασμα! Τέρμα η καταπίεση! Μπροστά, και για τα επόμενα 4 χρόνια, υπάρχουν μαγικά τοπονύμια - Πλατεία Αριστοτέλους, Πλατεία Άθωνος, Μπιτ Μπαζάρ, μαγικές εικόνες με μεγάλες παρέες γεμάτες κέφι, φίλους μαζεμένους στο σπίτι να πίνουν καφέ, ξενύχτια διασκεδάζοντας, έρωτες, αμφιθέατρα γεμάτα χαβαλέ... και φυσικά, πουθενα στην εικόνα δεν υπάρχουν οι γονείς, πουθενά δεν υπάρχει το "τι ώρα θα γυρίσεις" ή το "πού θα κοιμηθείς" ή, φυσικά "άντε ξύπνα, έχεις μάθημα"! Δεν χρειάζεται να πάω για μάθημα! Δεν χρειάζεται να ξέρεις με ποιους βγαίνω! Θα ζήσω τη ζωή μου στο έπακρο, θα την πιω μέχρι την τελευταία γουλιά! Αυτά τα 4 χρόνια θα είναι τα καλύτερα της ζωής μου και το ξέρω! Τη μεθεπόμενη εβδομάδα θα βγαίνουν σε μεγάλες παρέες, ανά τμήμα, που γνωρίστηκαν στις εγγραφές... και τα μάτια τους θα λάμπουν με την ελπίδα της μεγάλης, υπέροχης περιπέτειας που έρχεται. Μια διαφήμιση της Neoset που είδα πέρσι νομίζω ότι αποτύπωνε ακριβώς αυτό το συναίσθημα... Είχε μια φωτογραφία από ένα δωμάτιο επιπλωμένο με έπιπλα Neoset και έλεγε από κάτω κάτι σαν "Σε αυτό το δωμάτιο θα περάσεις τα 4 πιο υπέροχα χρόνια της ζωής σου. Σε αυτό το δωμάτιο θα διαβάζεις μέχρι τις 6 το πρωί στην εξεταστική. Σε αυτό το δωμάτιο θα ζήσεις τον πρώτο σου έρωτα...".

Αναπόφευκτα, κάθε Σεπτέμβριο, βλέποντας τους πρωτοετείς να γεμίζουν τις καφετέριες και τις ταβέρνες, αναπολώ τον δικό μου Σεπτέμβριο του πρώτου έτους, στο Reading το 1998... συναισθήματα που δεν ξαναβιώνονται... η άγνωστη χώρα, το αφιλόξενο περιβάλλον, η απώλεια της πατρίδας - αλλά και η ελπίδα για τις νέες εμπειρίες που θα ζήσεις, τα άτομα απ'όλον τον κόσμο που θα γνωρίσεις, τα μοναδικά μέρη και πράγματα που θα δεις... η αθλιότητα της Αγγλίας ήταν όμως ότι συνεχώς σύγκρινες τα πάντα με την Ελλάδα, το ότι συνέχεια έλεγες "τι θα έκανα τώρα αν ήμουν φοιτητής εκεί", ιδιαίτερα τα Σάββατα που καθόσουν μέσα γιατί είτε είχες διάβασμα είτε γιατί είχες βαρεθεί να βλέπεις γύρω σου μεθυσμένους Άγγλους. Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο κόστος - και η πολλή δουλειά και η ξενιτιά δεν σε άφηναν να χαρείς την τόσο σημαντική αυτή φάση της ζωής, το πανεπιστήμιο...

Τώρα πια είμαι ένας εργαζόμενος. Δουλεύω 5 8ωρα την εβδομάδα και παίρνω έναν αξιοπρεπή μισθό. Εχω σπίτι και αυτοκίνητο. Συνέχεια υπάρχουν μπροστά μου μεσοπρόθεσμοι στόχοι: Σε 1 μήνα θα πάω διακοπές, σε 2 μήνες θα δώσω ΑΣΕΠ, σε 4 μήνες θα έρθουν τα Χριστούγεννα και θέλω να φτιάξω δύο άλμπουμ με φωτογραφίες μέχρι τότε, σε 10 μήνες θέλω να έχω ξεπληρώσω το αυτοκίνητο... Τίποτα μεγάλο δεν υπάρχει πια μπροστά μου, θα μπορούσα να συνεχίσω να έχω το ίδιο σπίτι και την ίδια δουλειά και μετά από 10 χρόνια... ο στόχος είναι πια να περνάω γενικά "καλά".

Και αυτή νομίζω ότι είναι η κυριότερη απώλεια από την εποχή του πανεπιστημίου - δεν υπάρχει η αίσθηση πια ότι ζεις μια σπουδαία εμπειρία που θα τελειώσει στα 4 χρόνια! Δεν υπάρχει πια λόγος να βγάζω φωτογραφίες το κάθε τι, την κάθε μάζωξη, τον καφέ στο Union, τη βόλτα στο Oracle γιατί θα μου λείπουν μετά από χρόνια. Η Νάντια μου έλεγε σε τέτοιες στιγμές ότι νοιώθει να "δημιουργείται μια ανάμνηση". Τώρα πια οι αναμνήσεις "δημιουργούνται" κυρίως σε διακοπές και ταξίδια, όχι στους καφέδες της μιας λίρας στο Union. Βέβαια, λείπει πια αυτή η ασκητικότητα και η αυταπάρνηση του πανεπιστημίου - τώρα πια δρέπω, υποτίθεται, τους καρπούς εκείνης της εποχής... αλλά τώρα πια δεν υπάρχει ούτε η παρέα της εστίας, ούτε η αίσθηση του "ανώτερου" σκοπού, ούτε η χαρά της μάζωξης. Αυτά βέβαια είναι πράγματα που τα ζεις μόνο μια φορά... και λεφτά να μάζευα και να πήγαινα πάλι να σπουδάσω, θα έλεγα "been there, done that" και θα μου έλειπαν οι ανέσεις μου. Ισως να μιζέριαζα και πιο εύκολα.

Την προηγούμενη Δευτέρα βρέθηκα στην Αθήνα για δουλειές και συναντήθηκα με την Άρτεμις και τη Νάνσυ... τις θυμάμαι φοιτήτριες στο Master, να μαζευόμαστε σε τυχαίες ώρες στα δωμάτια για καφέ, να τρώμε μαλακίες τα Σαββατοκύριακα, να βγαίνουμε στο Brannigans τα Σάββατα, να πηγαίνουμε με το τρένο στο Windsor για καφέ. Παντρεύτηκε η Άρτεμις τον Απρίλιο, παντρεύεται και η Νάνσυ σε δύο εβδομάδες. Δεν είναι πια οι φοιτήτριες των Οικονομικών που διάβαζαν στην εξεταστική όλη μέρα στο δωμάτιο με τις πυτζάμες - δουλεύουν πια σε τράπεζες, και μάλιστα σε καλές θέσεις. Συναντηθήκαμε και με τους παλιούς συμφοιτητές μου από το QA παλιότερα - όλοι κάποια λιγότερο ή περισσότερο επιτελική θέση στη βιομηχανία ή την εκπαίδευση. Τώρα πια μάς απασχολούν τα χιλιόμετρα που κάνουμε κάθε μέρα για τη δουλειά, το αν δουλεύουμε 8ωρο, το πώς θα αξιοποιήσουμε το πολύτιμό μας Σαββατοκύριακο, το αν θα πάμε διακοπές φέτος στη Σαντορίνη ή στη Μήλο. 2-3 έχουν και κάποιο γάμο στα σκαριά... κι όμως, περάσαν μόλις 4 χρόνια - και ακόμα και αν η ζωή μας έχει βελτιωθεί με αντικειμενικά κριτήρια ως προς αυτό που ήμασταν στην Αγγλία, η σύγκριση του τότε με το τώρα έχει μια επίγευση "κατάντιας".

Δεν πιστεύω ότι "τα καλύτερά μας χρόνια" ήταν τα χρόνια του πανεπιστημίου, γιατί, όπως και να το κάνεις, με την πάροδο του χρόνου βλέπεις το παρελθόν αρκετά ρομαντικά. Πάντα όμως θα ζηλεύω τη λάμψη της ελπίδας στο βλέμμα των πρωτοετών κάθε Σεπτέμβριο στη Θεσσαλονίκη...