Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά

Θυμάμαι, όταν ήμουν 12 χρονών, είχαμε πάει με τους γονείς μου στο Βασιλικό Θέατρο και είδαμε το έργο του Εντουάρντο ντε Φίλιππο "Οι εξετάσεις δεν τελειώνουν ποτέ". Ξεκινούσε με μια σκηνή κατά την οποία μια παρέα φοιτητών που μόλις είχαν πάρει τα πτυχία τους γλεντούσε και ο πρωταγωνιστής φώναζε μέσα στη χαρά του "Επιτέλους! Πήραμε πια το πτυχίο! Ποτέ πια εξετάσεις!". Το έργο, στην πλοκή του, αποδείκνυε ότι οι εξετάσεις στη ζωή μας δεν τελειώνουν ποτέ, γιατί συνέχεια χρειάζεται να αποδεικνύουμε την αξία μας, είτε όταν θα ψάξουμε για δουλειά, είτε για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των γονέων της αγαπημένης μας, είτε καθημερινά, σε πολλές μικρές εκφάνσεις της ζωής. Έτσι, ακόμα και αν οι εξετάσεις πάψουν να είναι γραπτές και προφορικές, με επιτηρητές και θέματα, οι εξετάσεις είναι μια διαδικασία που ποτέ δε σταματάει στη ζωή μας, όσο και αν μεγαλώσουμε - εξ ου και ο τίτλος του έργου.

Στα 12 λοιπόν, όπου έβλεπα μόνο τις εξετάσεις για την Γερμανική Σχολή μπροστά μου, το έργο αυτό με σημάδεψε και με πονήρεψε για το τι θα επακολουθήσει μετά...

Στα 12 λοιπόν έδωσα εξετάσεις για να περάσω στη Γερμανική Σχολή, στα 14 για το Lower, στα 15 για το Grundstufe, στα 17 για το Proficiency, στα 18 Πανελλήνιες, IELTS και οδήγηση, 18-21 επί 4 χρόνια εξεταστικές στο πανεπιστήμιο, στα 22 ψυχολογικό τεστ και αθλήματα στο Στρατό, στα 25 εξετάσεις για να αναγνωρίσω το πτυχίο μου στον ΔΟΑΤΑΠ... συν τις άπειρες προαγωγικές και πρόχειρες εξετάσεις στα μεσοδιαστήματα ή ακόμα και την εξέταση για το ISO17025 που περνάμε στη δουλειά δυο φορές το χρόνο. Οπότε, τώρα πια που έδωσα και τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ στα 26 μου για να γίνω μια μέρα καθηγητής χημείας, μου έρχεται να φωνάξω "ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ!!!!!" όπως είπα άλλες πόσες φορές στη ζωή μου, και μετά κατάπια τη γλώσσα μου.

Μια γρήγορη ανακεφαλαίωση, γιατί τα έχω ξανααναφέρει:

Ο γραπτός διαγωνισμός του ΑΣΕΠ τια τους εκπαιδευτικούς είναι ένας γραπτός διαγωνισμός στον οποίον συμμετάσχουν όλοι όσοι έχουν ένα κατάλληλο πτυχίο και θέλουν να γίνουν εκπαιδευτικοί. Είναι ο μηχανισμός που έχει επινοήσει το κράτος για να ξεχωρίσει 6888 άτομα (για τα επόμενα 2 χρόνια) από τα 71857 που έκαναν αίτηση για να προσληφθούν. Οι χημικοί εξεταζόμαστε στη χημεία, τη φυσική, την παιδαγωγική και τη διδακτική. Εγώ είμαι τελείως ευχαριστημένος από τη δουλειά μου ως αναλυτής στον ιδιωτικό τομέα και γενικά αντίθετος στο "βόλεμα" του δημοσίου, αλλά και μου αρέσει να διδάσκω και οι όροι εργασίας των εκπαιδευτικών είναι ιδιαίτερα εκλυστικοί. Έτσι, έκανα τα χαρτιά μου για να συμμετάσχω στο διαγωνισμό και επί 4-5 μήνες διάβαζα κανονικά, γιατί, κατά τα γενικώς λεγόμενα "είναι ευκαιρία τώρα, που δεν έχω υποχρεώσεις"...

Οι χημικοί με επίθετο από Λ ως Π δίναμε στον Ευκλείδη - ο οποίος ήταν μια τεχνική σχολή που χτίστηκε το 1950 και από το 1981 στεγάζει κάποια τεχνικά λύκεια. Η εξέταση ήταν το Σάββατο το μεσημέρι για το γνωστικό αντικείμενο (χημεία-φυσική) και την Κυριακή το πρωί για τα παιδαγωγικά. Καταρχήν, θα παραθέσω κάποιες φωτογραφίες από το χώρο για να σας βάλω στο κλίμα...

Η είσοδος του Ευκλείδη

Το προαύλιο από πίσω, όπου συγκεντρωθήκαμε

Διάδρομος του σχολείου

Θα αφήσω τις φωτογραφίες των φυλακ... εεε, του σχολείου ασχολίαστες και θα σχολιάσω την εμπειρία μου αυτές τις ημέρες, γιατί θέλω να βγάλω το άχτι μου, ω, διεθνής κοινότητα!

Η διαδικασία όλη ήταν μια ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ! ΗΤΑΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ! ΝΑΙ! 30 και 40 χρονών μαντραχαλάδες να παρακαλούν το δημόσιο να τους κάνει τη χάρη, να δουν και αυτοί τον ήλιο. Ξεκινήσαμε το Σάββατο με συγκέντρωση στο προαύλιο και ΠΡΟΣΕΥΧΗ, χωριστήκαμε στις αίθουσες, ελέγξαν τις ταυτότητές μας, μοιραστήκαν τα τετράδια και περιμέναμε να έρθουν τα θέματα. Κατά τη διάρκεια της αναμονής πιάσαμε κουβέντα στην αίθουσα και έκανα ορισμένες ενδιαφέρουσες κοινωνιολογικές παρατηρήσεις...

Οι περισσότεροι που έδιναν στην αίθουσά μου ήταν μεγαλύτεροι σε ηλικία από εμένα, 4-5 χρόνια αναπληρωτές και αδιόριστοι, άλλοι να δουλεύουν χρόνια σε φροντιστήρια και να δίνουν 3η-4η φορά... κάποιος μου το έπαιξε "παλιός" και μου είπε "Πρώτη σου φορά είναι; Εχεις ακόμα..." ΡΕ ΠΑΠΑΡΑ, σε αντίθεση με σένα που πήρες το πτυχίο σου και κάθεσαι παρακαλώντας το κράτος να σε "βολέψει", εγώ έψαξα, πήγα σε συνεντεύξεις και τώρα δουλεύω σε αυτό που έχω σπουδάσει (το οποίο, προφανώς, δεν είναι το "Ησυχιάαααα! Παπαγεωργίου στο μάθημα!"). Η επιτηρήτρια από την άλλη, σε μια κουβέντα που πιάσαμε, μου είπε με έκπληξη "Μα καλά αγόρι μου, έφυγες στην Αγγλία για να σπουδάσεις χημεία;! Γιατί δε σπούδαζες κάτι πιο πρακτικό τουλάχιστον;!". Η απάντησή μου ήταν, προφανώς "Μα, υπάρχει πρακτικότερη επιστήμη από τη χημεία;"... Λες και το να σπουδάσεις χημεία είναι "κατάντια", κάτι σαν "ε, δεν πέρασα στην πρώτη μου επιλογή, αλλα κι εδώ καλά είναι".

Θεέ μου, μια μιζέρια, ένα μιρμίρισμα απίστευτο! Μιλούσαμε επί μισή ώρα για θέματα αναπληρωτών, ωρομισθίων, διορισμούς στο δημόσιο με μέσο και χωρίς, για το τι κάνει η Ένωση Ελλήνων Χημικών για τους διορισμούς, πώς κινητοποιείται ο Πανελλήνιος Σύλλογος Αναπληρωτών Καθηγητών, το ότι κάποιος πήρε πτυχίο το 1992 και ακόμα εξετάσεις δίνει για να διοριστεί, το ότι άλλος έδωσε 600 ευρώ για να κάνει φροντιστήριο στα παιδαγωγικά, το πόσο άδικο είναι το Σύστημα στην Ελλάδα και δεν είμαστε "όπως στο εξωτερικό"...

Ο δίπλα μου έγραψε εξετάσεις έχοντας συνεχώς τη φωτογραφία του γιου του πάνω στο θρανίο "για να τον εμπνέει", βγαίνοντας από το κτίριο με πλησίασαν 2 γονείς που έφεραν την κόρη τους από τα Γιαννιτσά για να γράψει και με ρώτησαν αν τα θέματα ήταν εύκολα ή όχι για να ξέρουν αν έχουν ελπίδες...

Την επόμενη ημέρα, στα πηγαδάκια του προαυλίου όλοι συζητούσαν για το ποια ήταν η σωστή απάντηση στην ερώτηση 43 και ποια ήταν η σωστή απάντηση στην ερώτηση 56... ευτυχώς η ατμόσφαιρα ήταν χαλαρότερη και δεν συγχίστηκα τόσο. Κάποια μάλιστα μου είπε "Δουλεύεις σε εργαστήριο ε; Και τι κάνεις εδώ; Και τι δεν θα έδινα να δουλεύω σε εργαστήριο...", και με έφτιαξε.

Στο σπίτι της μάνας μου μετά, έφαγα άλλη σύγχιση... ήταν εκεί ένας οικογενειακός φίλος, υπάλληλος στον ΟΤΕ, ο οποίος μου είπε "Ακόμα και να μην περάσεις, κάθε 2 χρόνια θα πηγαίνεις να δίνεις - 3 μήνες διάβασμα κάθε 2 χρόνια, μέχρι να περάσεις!" Και εκεί ήταν που πήρα ανάποδες και έβαλα τις φωνές... το βασικό επιχείρημα ήταν ότι "Σαν το δημόσιο δεν έχει" και το ότι στον ιδιωτικό τομέα σήμερα είσαι και αύριο δεν είσαι - συν το ότι "μια μέρα να μιλήσεις στραβά στο αφεντικό σου, μπορεί να σε απολύσει"... μέσες άκρες, ότι είμαι νέος και ρομαντικός και όταν μεγαλώσω λίγο θα καταλάβω.

Συγχίζομαι μόνο που τα σκέφτομαι. Δεν θέλω να αναλύσω πολύ την ηλίθια εμμονή της ελληνικής κοινωνίας με το δημόσιο, αλλά αυτό που με καίει είναι ότι, αυτόματα, διαβάζοντας και δίνοντας αυτόν τον διαγωνισμό, έγινα ένα με τους άλλους τους κακομοίρηδες από τους οποίους το δημόσιο ζητάει να κάνουν τούμπες για να τους πετάξει ένα ξεροκόμματο και μετά να του πουν κι ευχαριστώ... η λογική που διάβαζα επίμονα ήταν (α) γιατί δε μου αρέσει να δίνω εξετάσεις χωρίς να έχω πιθανότητα να τις περάσω και (β) θεωρητικά τελείως, δεν είχα τίποτε καλύτερο να κάνω γιατί "δεν έχω υποχρεώσεις" - λες και οι ανύπαντροι/αδέσμευτοι δεν έχουν ζωή...

Από τον Αύγουστο μέχρι και την περασμένη Πέμπτη ό,τι και να έκανα μέσα στην ημέρα έπρεπε να είναι χρονομετρημένο και προγραμματισμένο, ούτως ώστε να υπάρχει ένα στάνταρ 3ωρο μέσα στην ημέρα για το διάβασμα. Στην περίπτωση που σε αυτό το 3ωρο δεν μπορούσα να διαβάσω λόγω κούρασης από τη δουλειά ή που το Σαββατοκύριακο ήθελα να βγω το βράδυ ή να πάω για καφέ το μεσημέρι, κάτι με έτρωγε συνέχεια, ότι "τώρα κανονικά θα έπρεπε να διαβάζω και κάνω μαλακίες και το ξέρω"... εύκολο είναι να λες ότι κάθε 2 χρόνια θα κάθεσαι 3 μήνες να διαβάζεις μέχρι να περάσεις το διαγωνισμό. Δεν είναι ούτε οι καφέδες που χάνεις, ούτε οι μέρες άδειας που ξοδεύεις στο διάβασμα - είναι η ψυχολογική σου ηρεμία που κοστίζει. Το ότι γίνεσαι ένα με το πάτωμα, ένα σκουπίδι, ένας γλείφτης και χαλάς τη ζωή σου στο διάβασμα για να παρακαλέσεις να σου δώσουν 900 ευρώ μισθό και μια τοποθέτηση στην Κάρπαθο για πόσα χρόνια...

Δε θέλω να παρακαλάω - εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να δοκιμάσω να μπω σε ένα επάγγελμα που μου αρέσει και ίσως μου κάνει την καθημερινότητα καλύτερη. Το Σαββατοκύριακο που πέρασε όμως ένοιωσα κομμάτι μιας μάζας πληβείων, που πηγαίνουν όπου τους πάρει ο άνεμος και τρέχουν σαν τα κοράκια μόλις δουν ένα πιάτο φαΐ...

Είμαι υπερήφανος για τη δουλειά μου, κάνω αυτό που ήθελα να κάνω από τότε που ξεκίνησα να σπουδάζω, χαίρομαι τα λεφτά που βγάζω, ευχαριστιέμαι την καθημερινότητά μου και στη δουλειά και εκτός και δεν παραπονιέμαι με το παραμικρό. Με ενοχλεί που στα μάτια μιας ολόκληρης κοινωνίας που έχει σαν όνειρο το καθισιό, το βόλεμα και το "βρέξει-χιονίσει ο μισθός θα πέφτει" (ή ΒΧΟΜΘΠ) εγώ και αρκετοί άλλοι είμαστε οι ρομαντικοί, που ζούμε στο δικό μας κόσμο όπου η εργατικότητα ανταμοίβεται και η δουλειά δεν είναι ντροπή... γιατί αυτή η χώρα πρέπει να έχει τη μιζέρια μέσα της;

Δεν την παλεύω

Αντε να τελειώσουν και αυτός ο ΑΣΕΠ! Σαν να δίνω πανελλήνιες είναι! Όχι τίποτα, αλλά δεν μου αφήνει όρεξη να κάνω και πολλά πράγματα μέσα στην ημέρα - όπως και στις πανελλήνιες, "στρώσου τώρα, λίγο έμεινε ακόμα" και δεν κάνω ούτε καν τον κόπο να ξεκινήσω κανένα βιβλίο, να δω καμιά σειρά, να συμμαζέψω το σπίτι... όχι γιατί διαβάζω σαν τρελός και δε μου μένει ώρα, αλλά γιατί ό,τι και να κάνω το κάνω είτε σαν ξεκούραση πριν ξεκινήσω το διάβασμα είτε σαν διάλειμμα από το διάβασμα...

Αντε να κλείσει αυτός ο κύκλος! 1996-1998 διάβασμα για πανελλήνιες, 1998-2002 πανεπιστήμιο, 2004-2005 διάβασμα για το ΔΟΑΤΑΠ, 2006-2007 διάβασμα για ΑΣΕΠ... θέλω να γυρνάω σπίτι με την ησυχία μου, να μαγειρεύω με το πάσο μου, να πέφτω να κοιμάμαι καμιά ώρα σαν άνθρωπος και να βγαίνω το βράδυ! Οπως είπε και η προϊσταμένη μου, από διάβασμα "μόνο Marie Claire, που έχει πολλές φωτογραφίες!"

Ενα post γροθιά στο κατεστημένο

Τα τελευταία 2 χρόνια εργάζομαι σε χημικό εργαστήριο. Είναι ακριβώς αυτό που ήθελα να κάνω από τότε που ξεκίνησα να σπουδάζω, τα λεφτά είναι καλά και οι προοπτικές μου, και στην εταιρία και στον κλάδο, είναι μια χαρά. Μετά από προτροπές του εγγύς μου περιβάλλοντος ξεκίνησα τον Ιούλιο να διαβάζω ούτως ώστε να περάσω τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ τον Ιανουάριο για να γίνω καθηγητής χημικός σε σχολείο.

Το δημόσιο δεν μου αρέσει. Το μισώ – ιδιαίτερα το σκληροπυρηνικό δημόσιο, τα υπουργεία, τους οργανισμούς και τις εφορίες. Πιστεύω ότι όποιος δουλεύει εκεί μέσα αποκτάει μια άσχημη νοοτροπία επαγγελματικής στασιμότητας που επεκτείνεται και στην προσωπική στασιμότητα. Μου αρέσει όμως το να διδάσκω – το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον και ουσιαστικά, αλλά και θεσμικά, στην κοινωνία. Ένας καλός δάσκαλος μπορεί να ανακαλύψει τα κρυμμένα ταλέντα και το φιλότιμο και σε έναν κακό μαθητή, να του κινήσει το ενδιαφέρον και να τον κάνει έναν χρήσιμο άνθρωπο. Ένας κακός δάσκαλος πάλι, μπορεί να «βολευτεί» στη μονιμότητα και να κάνει τυπικό μάθημα μόνο με τους καλούς μαθητές.

Οι εξετάσεις του ΑΣΕΠ είναι δύσκολες. Θυμίζουν πανελλήνιες στην επί δεσμών εποχή. Γνωρίζω ότι πολλοί από τους αντιπάλους μου αυτή τη στιγμή κάνουν ό,τι κάναμε και πριν από 8-9 χρόνια στο λύκειο. Όλη μέρα αιματηρό διάβασμα και το βράδυ φροντιστήριο για «μια θέση στον ήλιο». Εγώ, από την άλλη, διαβάζω πια περισσότερο από σεβασμό προς το καλοκαίρι που χαράμισα διαβάζοντας, παρά γιατί η μοναδική διέξοδός μου και ελπίδα είναι το να γίνω καθηγητής.

Η δουλειά του καθηγητή, εκτός από δημιουργική, είναι και «καλή» δουλειά. Ποιός άλλος έχει 3,5 μήνες διακοπές το χρόνο και ωράριο 22 ωρών την εβδομάδα; Οπότε, από τη μία είναι η δημιουργικότητα, το ωράριο και η μονιμότητα – από την άλλη είναι το διάβασμα για τον ΑΣΕΠ, η έλλειψη οικονομικής προοπτικής και οι δυσμενείς μεταθέσεις επί χρόνια. Ο παράγων «μονιμότητα» είναι καθοριστικός...

Δυστυχώς, νοιώθω ότι εγώ παλεύω για τη δημιουργικότητα και το καλό ωράριο, ενώ οι περισσότεροι συνάδερφοί μου για τη μονιμότητα... και το ειδικό βάρος που έχει για μένα αυτός ο παράγοντας δεν αρκεί για να ισοσκελίσει το σκληρό διάβασμα που απαιτείται για τις εξετάσεις. Για κάποιον λόγο, ίσως και λόγω των σπουδών μου στην Αγγλία, πιστεύω ότι το να προσπαθείς για τη «σιγουριά του δημοσίου» σε μειώνει σαν άνθρωπο. Το «μήνας μπαίνει – μήνας βγαίνει ο μισθός μπαίνει στην τράπεζα», όταν αναφέρεται στην έλλειψη χρείας προσωπικής προσπάθειας για την οικονομική αποζημίωση των κόπων σου, δεν είναι και το πιο τιμητικό, ιδιαίτερα για έναν νέο άνθρωπο. Στην ελεύθερη αγορά, αν έχεις ικανότητα και αποφασιστικότητα, θα καταφέρεις να ανέβεις, ακόμα και ελλείψει εφοδίων. Στο δημόσιο καλοί και κακοί εξισώνονται. Η πρόοδος σε ένα κράτος έρχεται μέσα από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Φανταστείτε όλοι να ήμασταν δημόσιοι υπάλληλοι – από τους εφοριακούς μέχρι τα μαγαζιά και τις επιχειρήσεις. Τι επίπεδο υπηρεσιών θα είχαμε τότε;

Με στεναχωρεί που όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι, από το λύκειο ακόμα, προσδοκούν την είσοδό τους στο δημόσιο. Είναι εν μέρει λογικό, με την ανεργία που υπάρχει και τις απαιτήσεις των αφεντικών. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι οι περισσότεροι θέλουν να μπουν στο δημόσιο για την κακώς εννοούμενη «μονιμότητα». Για το «κάθομαι όλη μέρα και με πληρώνουν» και για το «ό,τι και να γίνει κανείς δεν μπορεί να με απολύσει». Και οι περισσότεροι δέχονται να καταβάλλουν κάποιον υπέρμετρο κόπο για να καταφέρουν εν τέλει να κάθονται και να πληρώνονται.

Δυστυχώς, η νοοτροπία αυτή μάς καλλιεργείται από πολύ μικρούς. Το σύστημα αποτίμησης των ικανοτήτων του καθενός όσον αφορά το δημόσιο βασίζεται (και σωστά) στα αντικειμενικά κριτήρια. Δηλαδή, στα «χαρτιά». «Χαρτί» για να δείξεις ότι ξέρεις Αγγλικά, «χαρτί» για να δείξεις ότι ξέρεις υπολογιστές, «χαρτί» για να δείξεις ότι ξέρεις Χημεία. Έτσι, στα 15 σου που δίνεις για Lower σου λένε «ζορίσου τώρα για να έχεις ένα χαρτί στα χέρια σου», στα 18 «πέρνα εσύ στο πανεπιστήμιο και μετά όλα είναι εύκολα» και στα 22 «θα κάνω και ένα Master για να έχω ακόμα ένα χαρτί».

Αν εγώ ήμουν καθηγητής χημείας και έκανα χαβαλέ μάθημα στην τάξη και δεν μάθαινε κανείς τίποτα, αλλά έβαζα στους πάντες 20, θα ερχόντουσαν παραπάνω από 2 γονείς να με συνετίσουν; Όχι – ούτε αν μοίραζα Lower, ούτε αν μοίραζα πτυχία πανεπιστημίου. Μήπως και οι αντιδράσεις για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια εκεί εδράζουν; Μην τυχόν γίνουμε πολλοί αυτοί που έχουμε χαρτιά και έχουμε μετά μεγαλύτερο ανταγωνισμό στην είσοδο στο δημόσιο;

Έστω ότι κάθε χρόνο βγαίνουν 200 ηλεκτρονικοί από τα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και Λαμίας. Έστω ότι ανοίγει και ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο «Το Ωραίο Κολλητήρι», που, και καλά, μοιράζει πτυχία αβέρτα και δεν έχει το υψηλό επίπεδο σπουδών του ΤΕΙ, και βγάζει άλλους 200 ηλεκτρονικούς το χρόνο. Ως ηλεκτρονικοί, έχουν και οι 400 τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα και ο εργοδότης υποχρεούται να τους πληρώνει 850 ευρώ το μήνα. Και ρωτώ: Γιατί να φοβάται ο ηλεκτρονικός του ΤΕΙ τον ηλεκτρονικό του ιδιωτικού ΤΕΙ; Ποιός βλάκας εργοδότης θα δώσει τα ίδια 850 ευρώ σε κάποιον που δεν θα του κάνει το ίδιο καλή δουλειά εφόσον γνωρίζει ότι το πτυχίο το πήρε νύχτα; Και ποιος βλάκας νέος που θέλει να γίνει ηλεκτρονικός δεν θα κάτσει να προσπαθήσει να μπει στο ΤΕΙ αντί να χαντακωθεί μαζί με τους άλλους 200 του «Ωραίου Κολλητηριού»;

Τι θα γίνει όμως όταν το Υπουργείο Ανάπτυξης βγάλει μια προκύρηξη για πρόσληψη 80 ηλεκτρονικών με αντικειμενικά κριτήρια; Αυτός που πήρε νύχτα το πτυχίο στο ΤΕΙ θα φοβάται τον άλλον που πήρε νύχτα το πτυχίο στο «Ωραίο Κολλητήρι». Αυτός που άξιζε και έγινε καλός ηλεκτρονικός ποιόν φοβάται; Κανέναν! Αυτός δεν χρειάζεται να μπει στο δημόσιο! Αυτός και τη δουλειά του αγαπάει και θα προσπαθήσει να δουλέψει με το πτυχίο του – είτε στη βιομηχανία είτε ανοίγοντας ένα εργαστήριο. Αυτά είναι πολύ ωραία και εξιδανικευμένα (σχεδόν προσεγγίζουν το όραμα της Θάτσερ). Υπεισέρχεται όμως ένας ακόμα παράγοντας κατά την αναζήτηση δουλειάς...

Φοβάμαι ότι το «κάθομαι και με πληρώνουν» είναι κάτι για το οποίο αισθάνεται υπερηφάνεια να λέει ο δημόσιος υπάλληλος – ακόμα και αν λογικά θα έπρεπε να τον σπάει στο ξύλο ο κάθε φορολογούμενος με το που το ξεστομίζει αυτό. Εκφράζει όμως μια αίσθηση προσωπικής δικαιοσύνης που έχει ο καθένας μας για τον εαυτό του απέναντι στο Σύστημα. Κάτι σαν το «τόσα χρόνια υπέφερα εξαιτίας σας – τώρα που μπορώ θα δείτε εσείς!». Πιστεύω ακράδαντα ότι η εργασία δεν είναι κάτεργο. Είναι φυσική ανάγκη. Ίσως μια μέτριας έντασης εργασία με υψηλές απολαβές είναι το ιδανικό, αλλά όπως και να έχει, οι δυσκολίες της εργασίας είναι που αναπτύσσουν τον χαρακτήρα και πλάθουν συνειδήσεις.

Όσο περνάνε οι γενιές όμως και γίνονται όλο και πιο trendy και κακέκτυπα των προτύπων της τηλεόρασης, τόσο περισσότερο προσπαθούν να εξασφαλίσουν το εύκολο προς το ζην. Στην Αμερική ήταν οι ευκαιρίες της γης της επαγγελίας – στην Ελλάδα είναι τα λεφτά χωρίς κόπο μέσω του δημοσίου. Αρχίζω να απέχω αρκετά από τη γλυκιά ηλικία των 18, αλλά υποθέτω ότι σε ολοένα και μεγαλύτερη μερίδα του μαθητικού πληθυσμού, το πρότυπο ζωής που θέλουν να ακολουθήσουν μοιάζει περισσότερο στης Britney Spears. Δηλαδή είμαι ατάλαντη – έκανα την καλή – ζω μια ζωή χωρίς στόχους. Δεν υπάρχει δηλαδή η επιθυμία του να αναπτύξει κάποιος τα ταλέντα του και να τον θαυμάζουν γι’αυτό ή του να ασχολείται με κάτι και να ανταμοίβεται γι’αυτόν του το ζήλο ή του να ξεκινήσει κάτι από το μηδέν και να το κάνει μεγάλο.

Μήπως η επιθυμία του να μπει κάποιος στο δημόσιο είναι η κορυφή του παγόβουνου; Είναι η δουλειά απλά κάτι το αναγκαίο για να βγάζουμε λεφτά; Μήπως η ζωή ξεκινάει στην καφετέρια και καταλήγει στην Πέγκυ Ζήνα; Μήπως άρχισα να γράφω σαν την Carrie Fisher στο Sex and the City;

Την Κυριακή το απόγευμα περνούσα από την παραλία, κοντά στην Αριστοτέλους (aka Πλατεία Καναπέ), και χάζευα τις γκομενίτσες που, 7 η ώρα το απόγευμα, ήταν πάνω στα τραπέζια και χορεύανε λαϊκά άσματα. Κάποτε ο καφές και ο χορός ήταν το ξέσκασμα από τις σκοτούρες της ζωής. Γι’αυτό είχε και νόημα. Στις γκομενίτσες αυτές μου φάνηκε ότι ήταν η μοναδική τους σκοτούρα στη ζωή – το τι θα φορέσουμε το βράδυ και το πού θα πάμε. Καλά, στα 16-18 τι περίμενα; Αλλά σε πολλά άτομα, ακόμα και στα 25, η βραδυνή έξοδος και ο θαυμασμός που προκύπτει από τις σωματικές αναλογίες και χορευτικές ικανότητες είναι το μόνο ζητούμενο. Δουλεύω δηλαδή όσο λιγότερο γίνεται και παίρνω όσο περισσότερα λεφτά μπορώ ούτως ώστε μετά να μπορώ να δίνω 200 ευρώ στην Πέγκυ Ζήνα ή να αγοράζω το φόρεμα των 400 ευρώ.

Η ζωή δεν είναι το συμπληρωματικό 16ωρο στο 8ωρο της καθημερινής εργασίας. Η εργασία είναι κομμάτι της ζωής. Αν δεν σ’ευχαριστεί το κάτεργο στο οποίο δουλεύεις – γίνε καλός σε αυτό που σ’ευχαριστεί και βρες δουλειά αλλού. Εντάξει, πολλές φορές η δουλειά γίνεται αναγκαίο κακό για να μπορούμε να έχουμε λεφτά να αναπτύξουμε άλλα ταλέντα μας – ιδιαίτερα οι ασχολούμενοι με τις τέχνες. Αλλά θα ήταν πολύ εγωιστικό να περιμένουμε τα πάντα από πολύ νωρίς, ιδιαίτερα όταν οι περισσότεροι είχαμε την τύχη να μας ταϊζουν οι οικογένειές μας μέχρι αρκετά μεγάλοι και δεν στερηθήκαμε πράγματα που στερηθήκαν αυτοί. Το Σάββατο χάνει την αξία του αν δεν υπάρχει μια ολόκληρη εργάσιμη εβδομάδα από πίσω. Πώς θα ήταν μια εβδομάδα με 7 Σάββατα;

Το post έχει αναπτυχθεί λίγο ασύμμετρα και άτακτα. Θα ήθελα να γράψω λίγο περισσότερο για την γκόμενα της Πλατείας Κωλωνακίου και της Πλατείας Αριστοτέλους, γιατί την έχω άχτι.

Ελπίζω να μην σας κούρασα. Ευχαριστώ. Ευχαριστώ και την Ακαδημία, τον παραγωγό μου και όλους όσους εργάστηκαν για την ταινία αυτή. Το κλίμα στα παρασκήνια είναι πολύ καλό και αυτό βγαίνει στον κόσμο.