Στο λίκνο του πολιτισμού: Parte Deux, Athenes

Μετά από την πολύ επιτυχημένη εκδρομή στη δυτική Μακεδονία, υποχρέωσή μας ήταν να επισκεφτούμε και το λίκνο του κλασικού πολιτισμού, τη μαγευτική Αθήνα. Αυτό έγινε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, με αφορμή την έκθεση Plastica 2008 στην εξωτική Ανθούσα, την οποία ήθελε να επισκευτεί ο Σάκης.

Ηταν ένα πραγματικά υπέροχο Σαββατοκύριακο. Αυτή η αρχή της άνοιξης, με την προσμονή για τις καλύτερες ημέρες του καλοκαιριού και την αισιοδοξία που αυτό εμπνέει - η λαμπρύτητα του ήλιου πάνω στο λευκά μάρμαρα, η φύση να οργιάζει λόγω της άνοιξης, η φωτογένεια του κέντρου της Αθήνας... Το διάστημα Μάρτιος-Μάιος είναι η εποχή που ταιριάζει στην Αθήνα. Η δική μας πόλη μπορεί να είναι ομορφότερη τον Οκτώβριο, αυτή την εποχή όμως η Αθήνα δεν παίζεται.

Ο καιρός ήταν απίστευτος, 20φεύγα βαθμοί, κυκλοφορούσαμε ελαφρά ενδεδυμένοι (όπως και οι κορασίδες στο δρόμο, αχέμ). Το Σάββατο ήταν μία πολύ μεγάλη, πολύ δραστήρια μέρα που ξεκίνησε στις 06.10 το πρωί που αφίχθη η κλινάμαξα στο σταθμό Λαρίσης και τέλειωσε γύρω στις 4 το βράδυ μετά από έξοδο στην Πλάκα και στο Θησείο.

Η Αθήνα έχει το εκπληκτικό προνόμιο να είναι, λόγω του μεγέθους της, πολλές πόλεις στη συσκευασία της μίας. Άλλη Αθήνα στην Πατησίων, πάνω από την Αλεξάνδρας όπου και ήταν το ξενοδοχείο μας, άλλη Αθήνα στα ανατολικά προάστια, άλλη Αθήνα στο κέντρο της.

Αυτή η τελευταία Αθήνα, η μεταξύ των Αμπελοκήπων, Κολωνακίου (συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της αγαπημένης μου οδού, της Βασιλίσσης Σοφίας), Ομόνοιας (χωρίς την πλατεία καθεαυτή), Πλάκας και Θησείου όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο όμορφη, όλο και πιο αισιόδοξη, όλο και πιο φωτογενής. Το κέντρο της δικής μου πόλης όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο άσχημο και παραμελημένο (τέρμα πια τα παραμύθια, δεν είναι ότι πηγαίνουν τα λεφτά στην Αθήνα, ο Ατσαλάκωτος™ να κάτσει να κάνει τη δουλειά του!), το κέντρο της Αθήνας είναι χαρούμενο, δυναμικό, με κάνει να νοιώθω ότι είμαι στο κέντρο του κόσμου, όπως ένοιωθα όταν ήμουν στο Λονδίνο.

Να ζητήσω, ως συνήθως, συγγνώμη από αυτούς που δεν ενημέρωσα ότι κατέβηκα. Δυστυχώς, δεν προλαβαίνω να τους δω όλους όταν έρχομαι Αθήνα, οπότε προτιμώ να μην τους αλλάζω το πρόγραμμα χωρίς λόγο.

Ο ήλιος ανατέλει πάνω από την Ακαδημία και φωτίζει το κτίριο της Τράπεζας Πειραιώς. 7 παρά το πρωί, καφές και κρουασάν στην οδό Κοραή, περιμένουμε να ξυπνήσει η πόλη. Πώς ζηλεύω τη Νάνσυ και την Άρτεμις που δουλεύουν σε αυτή την περιοχή! Αρχίζει να με κουράζει η Βιομηχανική Περιοχή Θεσσαλονίκης, τον παλιοτουρίστα. Να δω αν θα έλεγα τα ίδια αν δούλευα στο κέντρο της Αθήνας...

8 και, βόλτα για να περάσει η ώρα μέχρι τις 9. Πλατεία Κάνιγγος, άδεια.

Αργότερα, η κίνηση αρχίζει και ζωηρεύει. Η απεργία των εργαζόμενων στην καθαριότητα δίνει μία τριτοκοσμική εικόνα στην πόλη, που την αδικεί.

Σβησμένη πυρκαγιά σε σωρό σκουπιδιών, κοντά στην Ομόνοια...

Πλατεία Ομονοίας, 8 το πρωί. Μετά πήγαμε στην Ανθούσα για την έκθεση και ύστερα προσπαθήσαμε να πάμε στο Αρχαιολογικό Μουσείο για λίγο τουρισμό, το οποίο παραδόξως ήταν κλειστό. Λόγω απεργίας;

Το ξενοδοχείο μας προφανώς έβγαζε τα λεφτά του από τις ημιδιαμονές, εξού και η πινακίδα στο ασανσέρ του! Για τα λεφτά του πάντως ήταν εξαιρετικό, καθαρό, ήσυχο (και εχέμυθο, αχέμ!).

Εδώ τον ψιλοπήραμε το μεσημέρι του Σαββάτου, για να αντέξουμε τη μακριά νύχτα.

Αφού σχόλασε και ο Μίλτος, πήγαμε στην Πλάκα για φαγητό (όπου ακόμα και τώρα κάποιοι κάγκουρες επιμένουν να προσπαθούν να κυκλοφορήσουν τα τζιπ τους μέσα στα στενά!) και συνεχίσαμε στα μπαρ του Θησείου όπου και το τραβήξαμε μέχρι τις 4.

Να παρατηρήσω ότι του Ψυρρή παραμένει ένα χάλι και μισό, αλλά χαίρομαι ιδιαίτερα το ότι ο κόσμος αγκάλιασε το ότι το μετρό πια λειτουργεί μέχρι τις 2 τα Παρασκευοσάββατα και βγαίνει με τις παρέες του ομαδόν με το τρένο. Στο σταθμό του Μοναστηρακίου γινόταν ένας πολύ ευχάριστος και θορυβώδης χαμός από νέες παρέες που έβγαιναν για ποτό. Η θερμοκρασία δύσκολα κάτω από 18 βαθμούς στις 11 το βράδυ και οι κοπέλες άρχισαν να δείχνουν και το κάτι παραπάνω ένεκα του καιρού. Το βράδυ χαζέψαμε τσόντα στο ξενοδοχείο μαζί με το Σάκη, διαβάζοντας Athens Voice και ένα πολύ ωραίο βιβλίο με εικόνες πόλεων από ψηλά που αγόρασε ο Σάκης...

Την Κυριακή το πρωί βρέθηκα για καφέ με το Μάκη, την Άρτεμις και τη Νάνσυ (που είχαμε να τα πούμε όλοι μαζί χρόνια - ήμασταν παρέα στο Reading τω καιρώ εκείνω) και βγήκαμε για καφέ στην Πολιτεία. Έτσι, στο γυρισμό, για να βρω το Σάκη, το Μίλτο και την παρέα τους είχα την ευκαιρία να χρησιμοποιήσω το αγαπημένο μου μεταφορικό μέσο όταν έχει αυτόν τον υπέροχο ηλιόλουστο καιρό: τον ηλεκτρικό!

Δεν είναι ότι μου αρέσει το τρένο, όσο μου αρέσουν οι σταθμοί που είναι ανοιχτοί στον αέρα, η θερμοκρασία είναι πολύ ευχάριστη και φυσάει το αεράκι. Φυσικά, δεν μπορώ να παραβλέψω την αρχιτεκτονική έμπνευση των σταθμών του Μοναστηρακίου και του Θησείου, με το σταθμό και τις γραμμές να είναι ακριβώς δίπλα στα αρχαία! Καμία σχέση με τα μονομπλοκ κατασκευάσματα των γραμμών 2 και 3... Παρατηρήστε το χορτάρι που φυτρώνει ανάμεσα στους ξύλινους στρωτήρες! Κοιτάξτε την είσοδο του τούνελ που είναι τόσο ωραία διακοσμημένη με τη λαξευτή πέτρα!

Πάει, θα μετακομίσω στην Αθήνα! Κοπέλες στην απέναντι αποβάθρα μου στήνονται αυτοβούλως για να τις βγάλω φωτογραφία!
(Αυτά να βλέπετε, κολλημένες Θεσσαλονικιές!)

Η εικόνα της Αθήνας που δεν αλλάζω με τίποτα και που δεν μπορείς να τη βρεις πουθενά στον κόσμο: Καφές στο Θησείο, κάτω από την Ακρόπολη στον ανοιξιάτικο ήλιο!

Τα μοντέλα Ιωάννης, Μίλτος και Σάκης στο σταθμό του Ευαγγελισμού, για μια γρήγορη βόλτα στο Κολωνάκι πριν την επιστροφή στην πόλη του Ατσαλάκωτου™.

Η αγαπημένη μου οδός, Βασιλίσσης Σοφίας, την ώρα που ο ήλιος αρχίζει να πέφτει, Κυριακή απόγευμα.

Κολωνάκι. Ο κάδος είναι λίγο άκυρος, αλλά δεν τον πρόσεξα...

Πλατεία Συντάγματος, aka EMOland (οι emo είναι τουριστικό αξιοθέατο για εμάς τους επαρχιώτες τουρίστες!), λαμπερή και γεμάτη κόσμο που βγαίνει για βόλτα στο ζεστό ανοιξιάτικο απόγευμα.
(την έβγαλα με f/22 και κατάφερα να κάνω αστεράκια με τα φώτα του δρόμου, γιούπι!)

Μετρό για σταθμό Λαρίσης...

...και επιστροφή στη νύφη του Θερμαϊκού, yeah.

Στο λίκνο του πολιτισμού: Parte Une, Macedoine

Αφουγκραζόμενοι τους πονηρούς καιρούς που έρχονται και τα κελεύσματα εκ του βορρά - αποφασίσαμε με το Σάκη και τη Δήμητρα, με εθνική συνείδηση αίσθημα ευθύνης, να εκδράμουμε στη Δυτική Μακεδονία. Τα μέρη αυτά τυγχάνουν και πάτρια εδάφη της Δήμητρας, αλλά αυτό έρχεται προφανώς δεύτερο μπρος στην ιστορική μνήμη! Έτσι, ξεκινήσαμε επισκεπτόμενοι το μουσείο της Βεργίνας.

Το μέρος ήταν γεμάτο από ΚΑΠΗ, αλλά κατά παράδοξο τρόπο αυτό ήταν χρήσιμο, καθόσον συνοδεύονταν από κατάλληλα εκπαιδευμένους συνοδούς οι οποίοι τους εξηγούσαν αυτά που έβλεπαν. Έτσι, κολλούσαμε κι εμείς στην εκάστοτε παριστάμενη ομάδα ΚΑΠΗ όποτε θέλαμε να μάθουμε το κάτι παραπάνω για κάποιο έκθεμα. Μουαχαχα, οι τσάτσοι τζαμπατζήδες!

Ο τάφος του Φιλίππου στο μουσείο της Βεργίνας.
Ναι, η φωτογραφία εντός του μουσείου απαγορεύεται, χιχι!

Ο Σάκης και η Δήμητρα έξω από το μουσείο της Βεργίνας.

Μετά, πήγαμε στην Έδεσσα για καφέ παρά τω καταρράκτη και για φαγητό στο εστιατόριο του σιδηροδρομικού σταθμού.

Παρέα νεαρών έμπροσθεν του μέγα καταρράκτου της Εδέσσης.

Ο καταρράκτης της Εδέσσης φωτογραφηθείς με ταχύτητα 1/2000 sec.

Για κάποιο μυστήριο λόγο, έτσι αρέσκονται να βγαίνουν οι Ιάπωνες στις φωτογραφίες... Η χρησιμότητα της άχρηστης γνώσης μέσω της πολιτισμικής ανταλλαγής λόγω σπουδών.
O tempora o mores...

Νεαρά φωτογραφηθείσα έμπροσθεν του καταρράκτου. Η νεαρά εδιαμαρτυρήθη διά το πλήθος των τριχών επί του μετώπου της λόγω του ανασηκωθέντος αέρος από του καταρρακτούμενου ύδατος. Ο φωτογράφος ηρνήθη οιανδήποτε ηλεκτρονική παρέμβασι επί της φωτογραφίας προς διόρθωσιν του παρατηρηθέντος σφάλματος, ότι τη θεωρεί τελεία και άπταιστον.

Ο βράχος, φαγωμένος από τα νερά του καταρράκτη. Ένα εξαίρετο wallpaper για τον υπολογιστή σας.

Ο σταθμός της Έδεσσας, ο οποίος είχε χαρακτηριστεί ως ο ομορφότερος της Ελλάδας όταν χτίστηκε. Και πράγματι, έτσι είναι. Όχι ίσως γιατί έχει κάποιο ιδιαίτερο σχέδιο (μου φαίνεται ότι είναι το κλασικό σχέδιο των μακεδονικών σταθμών), όσο για το περιβάλλον του, με το λόφο να υψώνεται απέναντι από το σταθμό και τα ψηλά δέντρα να τον σκιάζουν. Υποθέτω ότι το καλοκαίρι θα είναι ειδυλλιακά. Το παλιό εστιατόριο του σταθμού, το κτίριο αριστερά από το σταθμό, έχει μετασκευαστεί σε ταβέρνα.

[Εστιατόριον Σταθμού, ε; Φαντάζομαι ταξιδιώτες το χειμώνα του 1958 να περιμένουν το τρένο με την ατμομηχανή, με ξυλόσομπα μέσα στο εστιατόριο και μοναχικούς φαντάρους να τρώνε σούπα...]

Και για τέλος, ένα τρομακτικό, άδειο, μέσα στην εγκατάληψη κτίριο στην Αριδαία, όπου και τερματίσαμε την εκδρομή μας. Στην εκδρομή μας βρήκε έντονη βροχή και χαλάζι, yeah.

Παρατήρηση: είναι η πρώτη φουρνιά των φωτογραφιών επεξεργασμένων με το Picasa - εξαιρετικό και πολύ γρήγορο! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Όλη η πόλη μια παρέα!

Όπως κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια, έτσι και φέτος την Τσικνοπέμπτη, ο Ατσαλάκωτος™ οργάνωσε μία γιορτή στην Πλατεία Αριστοτέλους (η οποία ωσονούπω αποκτάει ένα 4μετρο άγαλμα του θείου του Κωστάκη - μάλλον θα αρχίσουμε να τη λέμε Πλατεία Καραμανλή).

Ο Ατσαλάκωτος™ λοιπόν, ένεκα της ημέρας, φωταγώγησε την πόλη και διακόσμησε την πλατεία με πολύχρωμα λαμπιόνια - τα κόκκινα-κίτρινα-πράσινα πολύχρωμα λαμπιόνια που χρησιμοποιούνται στα πανηγύρια, μία διακόσμηση αντάξια της Μητρόπολης των Βαλκανίων δηλαδή.

Οργανώθηκε και συναυλία επί της πλατείας και ήταν πολύ ωραία. Παραδοσιακά, την Τσικνοπέμπτη ο κόσμος βγαίνει χυματζαριό στους δρόμους με τις ρετσίνες στο χέρι και διασκεδάζουνε. Ελλείψει (ευτυχώς) καρναβαλικών events αυτή είναι η κύρια αποκριάτικη εκδήλωση στην πόλη. Γενικά στην πλατεία έχει καλό χαβαλέ, πολύ κόσμο και τις παραδοσιακές καντίνες με τα παραδοσιακά σουβλάκια, καθώς και τους παραδοσιακούς γύφτους με τις παραδοσιακές καραμούζες (το γνωστό Μάυρο Χρήμα της Καραμούζας, ΜΧΚ).

Φέτος ήταν αρκετά καλύτερα από πρόπερσι που είχα κατέβει τελευταία φορά. Αρκετά λιγότεροι κάγκουρες δηλαδή. Βγήκαν και καλές φωτογραφιες, για δειτε:

Η Κάθοδος των Μυρίων. Ο κόσμος ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του Ατσαλάκωτου™.

Όσο κατεβαίνουμε την οδό Αριστοτέλους, τόσο πυκνώνουν οι πάγκοι και οι καντίνες.
Επίσης, διακρίνεται στο βάθος η σκηνή επί της πλατείας Αριστοτέλους με τους δύο προβολείς-κολαούζους για να μη χαθεί ο κόσμος και καταλάθος βγει σε άλλη πλατεία.
Οι αδαείς θεώρησαν ότι αυτοί οι προβολείς ήταν απλά ένα εντυπωσιακό οπτικό εφέ. Οι πιο ψαγμένοι καταλάβαμε ότι ήταν μία συγκαλυμμένη προσπάθεια του Ατσαλάκωτου™ να επικοινωνήσει με το Διάστημα...

Ενώ στην οδό Αριστοτέλους υπήρχε μία σεβαστή πυκνότητα κόσμου, στην πλατεία τα πράγματα ήταν χαλαρότερα. Μπορούσες άνετα να κινηθείς και προς τη σκηνή - όταν ήμασταν εκεί έπαιζαν οι Μπλε. Επίσης, σχετικά μικρό ήταν το ποσοστό του κόσμου που ντύθηκε καρναβάλι για να κατέβει στην πλατεία. Καμία σχέση με Πάτρα και Ξάνθη το Σαββατοκύριακο της Αποκριάς. Λογικό βέβαια...

Οι προβολείς τώρα φωτίζουν χιαστί... τι να σημαίνει αυτό άραγε;;;

Και μία ακόμη φωτογραφία σε ασπρόμαυρο, έτσι για το βίτσιο μου.

Φυσικά, δε θα μπορούσαν να λείπουν και τα παραδοσιακά μπαλόνια. Ευτυχώς περιορίζονταν μέχρι την οδό Μητροπόλεως και δεν ενοχλούσαν όσους ήθελαν να βλέπουν τη σκηνή.

Και μία ωραία πανοραμική της πλατείας. Θα μπορούσε ο Άνθιμος να τη χρησιμοποιήσει και να βάλει απο κάτω λεζάντα Συλλαλητήριο υπέρ της ελληνικότητος της Μακεδονίας. Άνθιμε, στην πουλάω. Γράψε ό,τι θες από κάτω. Μόνο μη γράψεις για εξωγήινους.

Προς τα μεσάνυχτα ο κόσμος άρχισε να αραιώνει από την πλατεία και να πυκνώνει στα κρεοφαγεία.

Επιλέξτε τίτλο:
V for Vendetta/Vagina/Vendouza
ET go home!
Στα σοβαρά τώρα, αυτή μου βγήκε καλή!

Επίσης, για πρώτη φορά, είδα τη Λεωφόρο Νίκης να γίνεται μία λωρίδα από τρεις! Μειον δηλαδή μία λωρίδα από τα παρκαρισμένα και μείον άλλη μία από τον κόσμο που ξεχείλιζε από τα ξενυχτάδικα της παραλίας. Πλάκα-πλάκα χαίρομαι που δοθείσης της ευκαιρίας ο κόσμος διασκεδάζει και γεμίζει τα μαγαζιά, κι ας είναι και Πέμπτη.

Σάκη, ο λαός περιμένει τώρα να ανεβάσεις τις φωτογραφίες που έβγαλες με τον τηλεφακώφ! Κάντε μπούκμαρκ και ελέγχετε καθημερινώς προ φαγητού:

http://salonicahermes.blogspot.com/

Ρόδα, τσάντα και κοπάνα

Από τον περασμένο Μάρτιο σκεφτόμουν να πάρω μηχανάκι. Το βαρέθηκα το αυτοκίνητο. Πέρα από το αναγκαστικό πήγαινε-έλα στη δουλειά που προσπαθούσα να αποφύγω ξυπνώντας χαράματα για να παίρνω λεωφορείο και τρένο (θυσιάζοντας ύπνο και ευελιξία στο πότε θα φύγω από τη δουλειά), εκνευριζόμουν και σε κάθε έξοδο. Για να μη μιλήσω και για την κατανάλωση βενζίνης, κοντά 150 ευρώ κάθε μήνα χωρίς να το παίρνω κάθε μέρα στη δουλειά...

Στο προηγούμενο post είχα γράψει ότι το αυτοκίνητο είναι σκλαβιά. Μου επιβάλλει το πρωί να είμαι κολλημένος στον κόμβο της ΧΑΝΘ και ας έχω αργήσει στη δουλειά. Μετά τη δουλειά μου επιβάλλει να πάω κατευθείαν σπίτι για να βρω παρκάρισμα. Σχολάω στις 4, είμαι κάτω από το σπίτι μου στις 16.40, θέλω να ανέβω να κάνω μπάνιο και να φάω και δεν μπορώ, Πρέπει να βρω παρκάρισμα.

Μου απαγορεύει να πάω αξιοπρεπώς στο κέντρο ή στην Κρήνη... μόνο στο Mediterranean Cosmos με αφήνει να πάω αξιοπρεπώς. Σαν το πρόβατο. Καλά, και στο κέντρο πάω αν θέλω, αλλά θέλει οργάνωση. Οσες φορές κατεβήκαμε στο κέντρο κάναμε 1,5 ώρα να οργανωθούμε, να πάρουμε λεωφορεία, να βρεθούμε. Γιατί, κακά τα ψέματα, σαν το κέντρο δεν έχει. Ιδιαίτερα τώρα τα Χριστούγεννα που είναι όλα στολισμένα.

Εκανα μαθήματα, έδωσα εξετάσεις, πήρα το δίπλωμα και πριν 3 εβδομάδες πήρα το μηχανάκι. Είδα τα κάπως φτηνότερα SYM και Kymco αλλά η ποιότητα κατασκευής και οι επιδόσεις (καρμπυρατέρ;!) δε με ενθουσίασαν. Τα ιταλικά με φοβίζουν γιατί δεν ξέρεις αν θα σου μείνουν από ηλεκτρικά και τα ανταλλακτικά τους κοστίζουν χρυσάφι. Yamaha και Honda δεν είχαν κάτι αξιόλογο σε αυτά τα κυβικά και έτσι κατέληξα σχετικά εύκολα στο Suzuki Burgman 200. Εχει αρκετά κυβικά και όγκο για να βγαίνει άνετα στην εθνική για Σίνδο, έχει πορτ-μπαγκάζ που χωράει τα πάντα και οι κριτικές στο internet ήταν πολύ καλές. Μόνο που δεν το βλέπω καθόλου στο δρόμο. Δεν ξέρω γιατί. Μα όλοι κολλημένοι με τα Piaggio;

Φωτογραφίες δικές μου δεν έχω, οπότε δανείστηκα από διάφορα site για να σας δείξω:

Το καντράν που είναι πάρα πολύ καλοδεμένο - σαν αυτοκινήτου.

Τα πορτάκια μπροστά στον αναβάτη. Στο δεξιά βάζω υγρά μαντηλάκια για να καθαρίζω το κράνος από τις λάσπες και στο μπροστά έχω γυαλιά ηλίου. Εχει μέχρι και πρίζα για να φορτίζεις κινητό!

Το πορτ-μπαγκάζ που χωράει τα πάντα!

Εγώ ξύνω τους μαρσπιέδες στην άσφαλτο.

Το πρώτο σοκ ήταν στο βενζινάδικο όταν το γέμισα πρώτη φορά. 7 ευρώ. 7 ευρώ!!! Οχι 45! Στην αρχή το οδηγούσα χωρίς δίπλωμα οπότε φοβόμουν αρκετά. Δεν είχα συνηθίσει στη συμπεριφορά του, φοβόμουν και να πλαγιάσω στις στροφές.

Διάβασα αρκετά site στο internet για το πώς πρέπει να οδηγείς και το πώς να στήνεσαι στο δρόμο, γιατί το μηχανάκι δεν είναι αυτοκίνητο. Πέρα από το ότι δεν σε προσέχουν ως αναβάτη, και να σε προσέξουν, πιστεύουν ότι μπορείς να ελιχθείς σαν φίδι μέσα από την κίνηση. Με βοηθάει πάντως αρκετά σε αυτό το ότι έγινα αναβάτης αφού υπήρξα οδηγός για 9 χρόνια. Δεν κάνω τις μαλακίες που κάνουν οι παπάκηδες και αρκετές φορές δεν σκέφτομαι καν να κάνω διείσδυση στην κίνηση, συνηθισμένος από το αυτοκίνητο.

Είναι όμως υπέροχο! Δεν διστάζω πια να πάω κάπου! Είτε στο κέντρο είτε παντού. Είναι παρκαρισμένο κάτω από το σπίτι μου, όχι δίπλα στο Ιπποκράτειο, και οι αποστάσεις μέσα στην πόλη διανύονται στο 1/2 τουλάχιστον του χρόνου. Το πρωί βγάζω το μποτιλιάρισμα της ΧΑΝΘ σε 2 φανάρια! Και κινούμαι στην Τσιμισκή από τη λεωφορειολωρίδα και βγάζω την απόσταση ΧΑΝΘ-Δικαστήρια σε 4 λεπτά, κινούμενος με 60 ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι κολλημένοι στα κουτιά τους... Και όταν γυρνάω σπίτι είμαι πάνω σε 3 λεπτά, όσο κάνω για να το κλειδώσω. Και όταν βαριέμαι το παίρνω και πάω βόλτα στην πόλη. Αυτό δεν το έχω κάνει ποτέ με το αυτοκίνητο...

Πήρα μηχανάκι με σκοπό όχι να το χρησιμοποιώ Μάιο με Οκτώβριο όταν θα έχει ζέστη. Δεν ήξερα αν έκανα σωστά, πάντως οι περισσότεροι έτσι κάνουν. Πήρα καλό μπουφάν με ενισχύσεις, πήρα και κουβέρτα για τα πόδια για τη βροχή. Μετά από 3 εβδομάδες στην κίνηση, στην εθνική, με 3 βαθμούς το πρωί, αέρα και βροχή, καταλήγω ότι το μηχανάκι το οδηγάς μια χαρά σε όλες τις συνθήκες (εκτός των ακραίων βροχών και ανέμων), αρκεί να μην οδηγείς όπως και το αυτοκίνητο...

Στο αυτοκίνητο είσαι καθισμένος στην πολυθρόνα σου, έχεις ζέστη και μουσική, έχεις νωχελικά το αριστερό χέρι στο τιμόνι και το δεξί στο λεβιέ. Ακόμα και να βρέχει και να φυσάει δεν σε επηρεάζει ιδιαίτερα. Στο μηχανάκι νοιώθεις κάθε χιλιόμετρο που κάνεις. Μέχρι στιγμής αυτό μου αρέσει. Με ενοχλούσε στο παρελθόν το ότι έμπαινα κάθε πρωί στο κουτί μου και έβγαινα στη δουλειά μου. Ούτε καταλάβαινα τις εποχές, ούτε τη βροχή ούτε το κρύο. Τώρα τα νοιώθω, "κυκλοφορώ" στην πόλη, δε μετακινούμαι. Μου αρέσει που το πρωί, έχοντας κάνει 22 χιλιόμετρα κίνηση και εθνική με 4 βαθμούς και ψιλοβρόχι, τα πόδια μου και το πρόσωπό μου καίνε. Αν είσαι καλά ντυμένος δεν παθαίνεις τίποτα. Είναι όπως όταν ήμασταν μαθητές και φοιτητές, που δε φοβόμασταν το κρύο και τη βροχή και βγαίναμε έξω, και ας κρυώναμε και ας βρεχόμασταν. Καταλαβαίνω πια το "έξω".

Στο γυρισμό χτες από τη δουλειά, πέρασα από την Ερμού, απέναντι από το Καπάνι. Σταμάτησα έξω από τον Αγορογιάννη τον τυρέμπορα, μπήκα με το κράνος παραμάσχαλα και πήρα κεφαλοτύρι Αμφιλοχίας και πικάντικη φέτα. Μου άρεσε που μπόρεσα να το κάνω αυτό! Δεν με αναγκάζει πια το αυτοκίνητο να πηγαίνω στο Carrefour για να ψωνίζω!

Αρκετά με τους συναισθηματισμούς της μοτοσυκλέτας, ας γράψω, ως συνήθως, και μερικές γενικές παρατηρήσεις επιγραμματικά:

• Η μηχανή θέλει σωστό ντύσιμο: Κράνος, μπουφάν με ενισχύσεις και γάντια μηχανής. Αποφεύγεις σοβαρές βλάβες σε ενδεχόμενη σύγκρουση και δεν κρυώνεις ούτε βρέχεσαι. Βλέπω κάτι τύπους με Honda T-max, κοστούμι και παλτό χωρίς κράνος και φρικάρω.
• Η μηχανή δεν είναι αυτοκίνητο. Τρως κρύο, αέρα και βροχή, προσέχεις να αποφεύγεις τις λακούβες και τις διαγραμμίσεις (γιατί γλυστράνε), προσέχεις τον κάθε μαλάκα ταξιτζή που σε περιφρονεί παντελώς (οι υπόλοιποι οδηγοί μου φαίνονται γενικά εντάξει πάντως, βοηθάει και το ότι έχω μονίμως ανοιχτά τα φώτα), κοιτάς συνέχεια μπρος-πίσω-καθρέφτες, δεν ακούς ραδιόφωνο, δεν μιλάς στο κινητό, δεν τρως μπισκότα, οι πλάγιοι άνεμοι σε πηγαίνουν πέρα-δώθε, νοιάζεσαι ακόμα και για τους στροβιλισμούς από τον αέρα της μπροστινής νταλίκας στην εθνική. Αλλά διεισδύεις στην κίνηση από τα ενδιάμεσα, χρησιμοποιείς τις λεωφορειολωρίδες, παρκάρεις παντού, κινείσαι παντού, κινείσαι γρήγορα.
• Διάβασα κάπου ότι το 90% των ατυχημάτων που εμπλέκουν μηχανή είναι υπαιτιότητα του αναβάτη. Το πιστεύω αυτό. Ιδιαίτερα τα 16χρονα καγκούρια με τα παπάκια πηγαίνουν σαν ηλίθιοι. Και οι πακετάδες. Κοινή λογική θέλει και σεβασμό στους γραπτούς και άγραφους κανόνες του δρόμου. Και ας παραχωρήσεις μια προτεραιότητα παραπάνω, στο επόμενο φανάρι τους έχεις προσπεράσει όλους.
  

Αυτά με το μηχανάκι.

Αυτό είναι από τη Μενεμένη.

Από τον 7ο όροφο της Νέας Πτέρυγας του ΑΧΕΠΑ όπου νοσηλευόταν ο Σάκης. Μα τι θέα... πραγματικά, κατοικούμε στο πιο όμορφο μέρος του κόσμου...

Το πιο ενδιαφέρον όμως ήταν το γιαπί απέναντι από το ΑΧΕΠΑ. Παρατηρήστε το παγκάκι το οποίο είναι ακριβώς στο χείλος της μπετόπλακας, στον 4ο όροφο! Μα γιατί;! Είναι τόσο ρομαντικά εκεί πάνω! Μπορεί, πρέπει να έχει πολύ ωραίο ηλιοβασίλεμα. Αλλά, εχμ, μήπως είναι κάπως επικίνδυνα; Ο Παπακαλιάτης το είχε κάνει αυτό κάποτε σε σειρά θυμάμαι. Εκεί είχε ρίξει την Πέμυ Ζούνη, δίπλα στη μπετόβεργα...

Για κλείσιμο, ένα site που είδα πριν λίγο στο Λαζόπουλο... ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ!!!

http://www.nationalstar.gr