Αμστερνταμ

Χτες πήγα στο αεροδρόμιο και παρέλαβα το Σάκη και τους συμφοιτητές τους που μόλις επέστρεψαν από το Αμστερνταμ. Σήμερα είδαμε τις φωτογραφίες τους, μαζί και με το Θέμο που αφίχθη σήμερα - πολλές από τις οποίες ήταν εξαιρετικές. Πήρα την άδεια και δούλεψα μερικές στο Photoshop για να τις ανεβάσω.

Μου υποσχέθηκαν ότι θα φτιάξουν και αυτοί blog ωσονούπω - αλλά μέχρι τότε θα τις βρείτε εδώ και πουθενά αλλού! Μουαχαχα!

Το Ρότερνταμ το βράδυ από ψηλά.

Ο Θέμος την ώρα που μελετάει τον οδηγό στο hostel.
Θα ονομάσω τη φωτογραφία αυτή "Ο Στοχασμός"...

Έξοδος σε μπαρ όπου υπήρχε και show με φωτιές! Γουόου!!!

Το Αμστερνταμ το βράδυ.

Θα ονομάσω τη φωτογραφία αυτή "Ο Χειμών"...

Και τώρα κάποιες υπέροχες φωτογραφίες από το ζωολογικό κήπο του Άμστερνταμ - με τον τηλεφακό του Σάκη:

"Η Χάρις"

(Πραγματικά, σαν γάιδαρος με πυτζάμες είναι!)

"Η Τσαντίλα"

"Ο Σκίουρος του Σατανά"

"Ο Τρόμος"

Τέλος, να τονίσω ότι από το hostel Bulldog του Άμστερνταμ έχει περάσει και ο
Τσακ Νόρις!

Trip to Athens

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε κατέβηκα στα γρήγορα στην όμορφη (για εμάς τους τουρίστες) Αθήνα και είδα δυο πραγματάκια που μου άρεσαν και γέλασα...

Α. Το φαγητό

Η φτωχομάνα Θεσσαλονίκη ντερλικώνει παραφράζοντας το "ντελικατέσεν" της εργατιάς...

...ενώ στο κοσμικό Κολωνάκι, ντερλικώνουν και λένε "ντελίσιους"!
(Και προφανώς ρουφάνε το κρέας με πλαστικούς σωλήνες...; Χιχι!)

Β. Η εξουσία

Ενα από τα πράγματα που εντυπωσιάζει τον κάτοικο της επαρχιακής μεγαλούπολης στην οποία κατοικώ είναι το πλήθος και το ειδικό βάρος των διαφόρων υπουργείων και κεντρικών υπηρεσιών που κοσμούν την πρωτεύουσα.

Περπατώντας στην Πλάκα, πέρασα μπροστά από το παλιό Υπουργείο Παιδείας, το οποίο έχει μετακομίσει εδώ και μερικούς μήνες στο Μαρούσι, δίπλα στο The Mall (μα φυσικά!). Και, όπως είναι και λογικό, στο παλιό υπουργείο μια πινακίδα ενημερώνει τους πολίτες που ενδεχομένως δεν το γνωρίζουν...

Η είσοδος του παλιού Υπουργείου Παιδείας, στην οδό Μητροπόλεως. Ας πάμε πιο κοντά...

...και, ναι, αυτή είναι η επίσημη πινακίδα που λέει ότι το υπουργείο έχει μετακομίσει στο Μαρούσι!

Ρόδα, τσάντα και κοπάνα

Από τον περασμένο Μάρτιο σκεφτόμουν να πάρω μηχανάκι. Το βαρέθηκα το αυτοκίνητο. Πέρα από το αναγκαστικό πήγαινε-έλα στη δουλειά που προσπαθούσα να αποφύγω ξυπνώντας χαράματα για να παίρνω λεωφορείο και τρένο (θυσιάζοντας ύπνο και ευελιξία στο πότε θα φύγω από τη δουλειά), εκνευριζόμουν και σε κάθε έξοδο. Για να μη μιλήσω και για την κατανάλωση βενζίνης, κοντά 150 ευρώ κάθε μήνα χωρίς να το παίρνω κάθε μέρα στη δουλειά...

Στο προηγούμενο post είχα γράψει ότι το αυτοκίνητο είναι σκλαβιά. Μου επιβάλλει το πρωί να είμαι κολλημένος στον κόμβο της ΧΑΝΘ και ας έχω αργήσει στη δουλειά. Μετά τη δουλειά μου επιβάλλει να πάω κατευθείαν σπίτι για να βρω παρκάρισμα. Σχολάω στις 4, είμαι κάτω από το σπίτι μου στις 16.40, θέλω να ανέβω να κάνω μπάνιο και να φάω και δεν μπορώ, Πρέπει να βρω παρκάρισμα.

Μου απαγορεύει να πάω αξιοπρεπώς στο κέντρο ή στην Κρήνη... μόνο στο Mediterranean Cosmos με αφήνει να πάω αξιοπρεπώς. Σαν το πρόβατο. Καλά, και στο κέντρο πάω αν θέλω, αλλά θέλει οργάνωση. Οσες φορές κατεβήκαμε στο κέντρο κάναμε 1,5 ώρα να οργανωθούμε, να πάρουμε λεωφορεία, να βρεθούμε. Γιατί, κακά τα ψέματα, σαν το κέντρο δεν έχει. Ιδιαίτερα τώρα τα Χριστούγεννα που είναι όλα στολισμένα.

Εκανα μαθήματα, έδωσα εξετάσεις, πήρα το δίπλωμα και πριν 3 εβδομάδες πήρα το μηχανάκι. Είδα τα κάπως φτηνότερα SYM και Kymco αλλά η ποιότητα κατασκευής και οι επιδόσεις (καρμπυρατέρ;!) δε με ενθουσίασαν. Τα ιταλικά με φοβίζουν γιατί δεν ξέρεις αν θα σου μείνουν από ηλεκτρικά και τα ανταλλακτικά τους κοστίζουν χρυσάφι. Yamaha και Honda δεν είχαν κάτι αξιόλογο σε αυτά τα κυβικά και έτσι κατέληξα σχετικά εύκολα στο Suzuki Burgman 200. Εχει αρκετά κυβικά και όγκο για να βγαίνει άνετα στην εθνική για Σίνδο, έχει πορτ-μπαγκάζ που χωράει τα πάντα και οι κριτικές στο internet ήταν πολύ καλές. Μόνο που δεν το βλέπω καθόλου στο δρόμο. Δεν ξέρω γιατί. Μα όλοι κολλημένοι με τα Piaggio;

Φωτογραφίες δικές μου δεν έχω, οπότε δανείστηκα από διάφορα site για να σας δείξω:

Το καντράν που είναι πάρα πολύ καλοδεμένο - σαν αυτοκινήτου.

Τα πορτάκια μπροστά στον αναβάτη. Στο δεξιά βάζω υγρά μαντηλάκια για να καθαρίζω το κράνος από τις λάσπες και στο μπροστά έχω γυαλιά ηλίου. Εχει μέχρι και πρίζα για να φορτίζεις κινητό!

Το πορτ-μπαγκάζ που χωράει τα πάντα!

Εγώ ξύνω τους μαρσπιέδες στην άσφαλτο.

Το πρώτο σοκ ήταν στο βενζινάδικο όταν το γέμισα πρώτη φορά. 7 ευρώ. 7 ευρώ!!! Οχι 45! Στην αρχή το οδηγούσα χωρίς δίπλωμα οπότε φοβόμουν αρκετά. Δεν είχα συνηθίσει στη συμπεριφορά του, φοβόμουν και να πλαγιάσω στις στροφές.

Διάβασα αρκετά site στο internet για το πώς πρέπει να οδηγείς και το πώς να στήνεσαι στο δρόμο, γιατί το μηχανάκι δεν είναι αυτοκίνητο. Πέρα από το ότι δεν σε προσέχουν ως αναβάτη, και να σε προσέξουν, πιστεύουν ότι μπορείς να ελιχθείς σαν φίδι μέσα από την κίνηση. Με βοηθάει πάντως αρκετά σε αυτό το ότι έγινα αναβάτης αφού υπήρξα οδηγός για 9 χρόνια. Δεν κάνω τις μαλακίες που κάνουν οι παπάκηδες και αρκετές φορές δεν σκέφτομαι καν να κάνω διείσδυση στην κίνηση, συνηθισμένος από το αυτοκίνητο.

Είναι όμως υπέροχο! Δεν διστάζω πια να πάω κάπου! Είτε στο κέντρο είτε παντού. Είναι παρκαρισμένο κάτω από το σπίτι μου, όχι δίπλα στο Ιπποκράτειο, και οι αποστάσεις μέσα στην πόλη διανύονται στο 1/2 τουλάχιστον του χρόνου. Το πρωί βγάζω το μποτιλιάρισμα της ΧΑΝΘ σε 2 φανάρια! Και κινούμαι στην Τσιμισκή από τη λεωφορειολωρίδα και βγάζω την απόσταση ΧΑΝΘ-Δικαστήρια σε 4 λεπτά, κινούμενος με 60 ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι κολλημένοι στα κουτιά τους... Και όταν γυρνάω σπίτι είμαι πάνω σε 3 λεπτά, όσο κάνω για να το κλειδώσω. Και όταν βαριέμαι το παίρνω και πάω βόλτα στην πόλη. Αυτό δεν το έχω κάνει ποτέ με το αυτοκίνητο...

Πήρα μηχανάκι με σκοπό όχι να το χρησιμοποιώ Μάιο με Οκτώβριο όταν θα έχει ζέστη. Δεν ήξερα αν έκανα σωστά, πάντως οι περισσότεροι έτσι κάνουν. Πήρα καλό μπουφάν με ενισχύσεις, πήρα και κουβέρτα για τα πόδια για τη βροχή. Μετά από 3 εβδομάδες στην κίνηση, στην εθνική, με 3 βαθμούς το πρωί, αέρα και βροχή, καταλήγω ότι το μηχανάκι το οδηγάς μια χαρά σε όλες τις συνθήκες (εκτός των ακραίων βροχών και ανέμων), αρκεί να μην οδηγείς όπως και το αυτοκίνητο...

Στο αυτοκίνητο είσαι καθισμένος στην πολυθρόνα σου, έχεις ζέστη και μουσική, έχεις νωχελικά το αριστερό χέρι στο τιμόνι και το δεξί στο λεβιέ. Ακόμα και να βρέχει και να φυσάει δεν σε επηρεάζει ιδιαίτερα. Στο μηχανάκι νοιώθεις κάθε χιλιόμετρο που κάνεις. Μέχρι στιγμής αυτό μου αρέσει. Με ενοχλούσε στο παρελθόν το ότι έμπαινα κάθε πρωί στο κουτί μου και έβγαινα στη δουλειά μου. Ούτε καταλάβαινα τις εποχές, ούτε τη βροχή ούτε το κρύο. Τώρα τα νοιώθω, "κυκλοφορώ" στην πόλη, δε μετακινούμαι. Μου αρέσει που το πρωί, έχοντας κάνει 22 χιλιόμετρα κίνηση και εθνική με 4 βαθμούς και ψιλοβρόχι, τα πόδια μου και το πρόσωπό μου καίνε. Αν είσαι καλά ντυμένος δεν παθαίνεις τίποτα. Είναι όπως όταν ήμασταν μαθητές και φοιτητές, που δε φοβόμασταν το κρύο και τη βροχή και βγαίναμε έξω, και ας κρυώναμε και ας βρεχόμασταν. Καταλαβαίνω πια το "έξω".

Στο γυρισμό χτες από τη δουλειά, πέρασα από την Ερμού, απέναντι από το Καπάνι. Σταμάτησα έξω από τον Αγορογιάννη τον τυρέμπορα, μπήκα με το κράνος παραμάσχαλα και πήρα κεφαλοτύρι Αμφιλοχίας και πικάντικη φέτα. Μου άρεσε που μπόρεσα να το κάνω αυτό! Δεν με αναγκάζει πια το αυτοκίνητο να πηγαίνω στο Carrefour για να ψωνίζω!

Αρκετά με τους συναισθηματισμούς της μοτοσυκλέτας, ας γράψω, ως συνήθως, και μερικές γενικές παρατηρήσεις επιγραμματικά:

• Η μηχανή θέλει σωστό ντύσιμο: Κράνος, μπουφάν με ενισχύσεις και γάντια μηχανής. Αποφεύγεις σοβαρές βλάβες σε ενδεχόμενη σύγκρουση και δεν κρυώνεις ούτε βρέχεσαι. Βλέπω κάτι τύπους με Honda T-max, κοστούμι και παλτό χωρίς κράνος και φρικάρω.
• Η μηχανή δεν είναι αυτοκίνητο. Τρως κρύο, αέρα και βροχή, προσέχεις να αποφεύγεις τις λακούβες και τις διαγραμμίσεις (γιατί γλυστράνε), προσέχεις τον κάθε μαλάκα ταξιτζή που σε περιφρονεί παντελώς (οι υπόλοιποι οδηγοί μου φαίνονται γενικά εντάξει πάντως, βοηθάει και το ότι έχω μονίμως ανοιχτά τα φώτα), κοιτάς συνέχεια μπρος-πίσω-καθρέφτες, δεν ακούς ραδιόφωνο, δεν μιλάς στο κινητό, δεν τρως μπισκότα, οι πλάγιοι άνεμοι σε πηγαίνουν πέρα-δώθε, νοιάζεσαι ακόμα και για τους στροβιλισμούς από τον αέρα της μπροστινής νταλίκας στην εθνική. Αλλά διεισδύεις στην κίνηση από τα ενδιάμεσα, χρησιμοποιείς τις λεωφορειολωρίδες, παρκάρεις παντού, κινείσαι παντού, κινείσαι γρήγορα.
• Διάβασα κάπου ότι το 90% των ατυχημάτων που εμπλέκουν μηχανή είναι υπαιτιότητα του αναβάτη. Το πιστεύω αυτό. Ιδιαίτερα τα 16χρονα καγκούρια με τα παπάκια πηγαίνουν σαν ηλίθιοι. Και οι πακετάδες. Κοινή λογική θέλει και σεβασμό στους γραπτούς και άγραφους κανόνες του δρόμου. Και ας παραχωρήσεις μια προτεραιότητα παραπάνω, στο επόμενο φανάρι τους έχεις προσπεράσει όλους.
  

Αυτά με το μηχανάκι.

Αυτό είναι από τη Μενεμένη.

Από τον 7ο όροφο της Νέας Πτέρυγας του ΑΧΕΠΑ όπου νοσηλευόταν ο Σάκης. Μα τι θέα... πραγματικά, κατοικούμε στο πιο όμορφο μέρος του κόσμου...

Το πιο ενδιαφέρον όμως ήταν το γιαπί απέναντι από το ΑΧΕΠΑ. Παρατηρήστε το παγκάκι το οποίο είναι ακριβώς στο χείλος της μπετόπλακας, στον 4ο όροφο! Μα γιατί;! Είναι τόσο ρομαντικά εκεί πάνω! Μπορεί, πρέπει να έχει πολύ ωραίο ηλιοβασίλεμα. Αλλά, εχμ, μήπως είναι κάπως επικίνδυνα; Ο Παπακαλιάτης το είχε κάνει αυτό κάποτε σε σειρά θυμάμαι. Εκεί είχε ρίξει την Πέμυ Ζούνη, δίπλα στη μπετόβεργα...

Για κλείσιμο, ένα site που είδα πριν λίγο στο Λαζόπουλο... ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ!!!

http://www.nationalstar.gr

Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάααανα...

Το καλοκαίρι του 2002 γύρισα πίσω στην Ελλάδα μετά από 4 χρόνια σπουδές στην Αγγλία. Πάνε πάνω από πέντε χρόνια από τότε, και, κατασταλαγμένα πια, μπορώ να πω ότι από όλα αυτά τα 4 χρόνια εκεί δε μου λείπει τίποτα όσο η εικόνα της Ελλάδας όπως μου φαινόταν από εκεί.

Αγόρασα ραδιόφωνο βραχέων για να ακούω το 5ο Πρόγραμμα (πού streaming radio το 1998;!), πήγα Λονδίνο κάποιες φορές μόνο και μόνο για να πάρω κυριακάτικη εφημερίδα και να πιω καφέ στo Bayswater (η ελληνική παροικία) στο Cafe Byzantium, μέσα σε 4 χρόνια πήγα σε 26 Greek Parties που οργάνωσε το Hellenic Society...


Θυμάμαι πόσο "σωτήριο" ήταν το internet, ιδιαίτερα όταν το είχα και στο δωμάτιό μου. Κάθε μέρα υπήρχαν καμιά 10αριά σελίδες που διάβαζα για να μαθαίνω για την καθημερινότητα: Τα Νέα, το cine.gr, τα site του Νίτρο και του Max, μια webcam απέναντι από την Καμάρα που είχα ανακαλύψει (ναι, ανανέωνα την εικόνα κάθε ώρα για όσην ώρα ήμουν στο internet!), ένα site από Ελληνες της Γερμανίας που είχαν φωτογραφικό αφιέρωμα στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης...

Διάβαζα για το κάθε δρώμενο που συνέβαινε στη Θεσσαλονίκη και στην Ελλάδα γενικότερα. Σκεφτόμουν το ότι όταν θα γυρνούσα από την "ξενιτιά" στην οποία βρισκόμουν, θα πήγαινα όσο συχνότερα γινόταν σε εκδηλώσεις - παραστάσεις - προβολές στη μαγική χώρα που λεγόταν Ελλάδα και δεν είχε καμία σχέση με τη μιζέρια του Reading. Ξεχνούσα φυσικά ότι δίπλα στο Reading βρισκόταν το Λονδίνο, το πιο δραστήριο ίσως melting pot της Ευρώπης. Αλλά ήμουν μικρός και μου έλειπε ο φραπές...

Τα σκέφτομαι αυτά τώρα που, λόγω του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ο κόσμος που κυκλοφορεί στην πόλη είναι λίγο πιο arty. 5 χρόνια έχω που γύρισα και έχω πάει σε 4-5 εκδηλώσεις όλες κι όλες, πιο πολύ γιατί ζόρισα τον εαυτό μου ότι "πρέπει".

Πριν κάποια χρόνια είχα πάει στη Λάρισα και σκέφτηκα ότι είναι ωραία πόλη ακόμα και για να ζήσει κανείς, με πολύ ικανοποιητική καθημερινότητα αλλά με τις κοντινότερες σημαντικές "πολιτιστικές" δραστηριότητες να βρίσκονται στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη.

Και μετά σκέφτομαι, εγώ που ζω σε μια επαρχιακή μεγαλούπολη, πόσες φορές ξεκόλλησα από το δίπτυχο φραπές-ταβέρνα και σήκωσα τον κώλο μου για να πάω σε μια έκθεση, σε μια παράσταση, σε ένα δρώμενο; "Το άλλο Σαββατοκύριακο και βλέπουμε" σκέφτομαι... και το Σαββατοκύριακο αναλώνεται συνήθως σε υπερβολικό ύπνο και τηλεθέαση. Αντε και σε κανέναν καφέ.


Ακόμα και η βόλτα στη Δημητρίου Γούναρη, στην Αλεξάνδρου Σβώλου, στην Αριστοτέλους και τα πέριξ - τοποθεσίες που έχω ταυτίσει από μικρός με τη "ζωή της πόλης" - αρχίζει και εκλείπει. Αν και ευτυχώς ακόμα ανθίσταμαι στο να θεωρώ ότι μια βόλτα στο Mediterranean Cosmos είναι "έξοδος" και "διασκέδαση". Ενας από τους λόγους που πρόσφατα αγόρασα σκούτερ ήταν και αυτός. Το να μη βαριέμαι να κάνω βόλτες στην πόλη. Και μέχρι στιγμής όποτε βρίσκω ευκαιρία, κάνω. Και μου αρέσει. Είναι άσχημη "σκλαβιά" το αυτοκίνητο και αυτό δεν το καταλαβαίνουν πολλοί.

Από τότε που σπούδαζα, θαύμαζα και ήθελα να μοιάσω στα παιδιά που διαβάζουν "Εξώστη" και "Παράλλαξη", που συμμετέχουν σε πολιτιστικά δρώμενα, που παρακολουθούν και ορίζουν τη "ζωή της πόλης". Που δεν πηγαίνουν σαν τα πρόβατα στις ταβέρνες της Αθωνος και στα σαββατομεσημβρινά μπουζουκοπάρτυ (έλεος!) του Times - αλλά που ψάχνονται και γνωρίζουν το "κάτι παραπάνω", τα μαγαζιά που εγώ αγνοώ, τις γωνίες που γίνεται "κάτι", τις ταινίες του φεστιβάλ που "αξίζουν"...

Θα σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά είναι για τους έχοντες ευέλικτα προγράμματα και, κυρίως, τους φοιτητές. Σκέφτομαι όμως ότι τώρα δουλεύω 40 ώρες την εβδομάδα ενώ ως φοιτητής είχα 32 ώρες την εβδομάδα μάθημα/εργαστήρια + διάβασμα... μήπως είναι η βαρεμάρα τελικά το πρόβλημα; Ή μήπως δεν μου προωθείται εμένα η ιδέα ότι καλό θα ήταν να δω και λίγο πολιτισμό;

Εντάξει, δεν είναι όλα για όλους. Δεν εκτιμώ ας πούμε καθόλου τη ζωγραφική και την ποίηση, αλλά μου αρέσει η φωτογραφία και η ιστορία. Θυμάμαι στο Λονδίνο τα μουσεία που διαφημίζονταν παντού. Εντάξει, η Θεσσαλονίκη δε συγκρίνεται με το Λονδίνο, αλλά και στο Reading διαφήμιζαν το Μουσείο της Αγγλικής Αγροτικής Ζωής και το μουσείο της πόλης του Reading (αμφότερα εκ των οποίων δεν επισκέφτηκα). Εδώ νοιώθω μέρος μιας γραφικής μειοψηφίας κάθε φορά που λέω ότι έχω επισκεφθεί το Noesis, το Πλανητάριο.

Σκεφτόμενος λοιπόν ότι στην επίσκεψή μου στη Βιέννη επισκέφτηκα 5 μουσεία σε 5 ημέρες, πήρα σήμερα την απόφαση και πήγα το πρωί στο Πολεμικό Μουσείο και μετά στο Τελλόγλειο Ιδρυμα όπου είχε έκθεση για την ιστορία της ΕΡΤ. Εννοιωσα καλύτερα. Εμαθα τουλάχιστον και πέντε πράγματα για το Βότση και τον τορπιλισμό του Φετχί Μπουλέντ (του οποίου το κατάρτι είναι πια ο ιστός του Λευκού Πύργου, έτσι για να μαθαίνετε) και μου άρεσαν τα παλιά μηχανήματα στο Τελλόγλειο.

Κυριακή πρωί και στο Πολεμικό Μουσείο ήμουν μόνος μου (τελείως μόνος μου!) και στο Τελλόγλειο ήταν και άλλα πέντε άτομα.

Δεν ξέρω, δε θέλω να καταντήσω σαν τον κόσμο που πηγαίνει στο Mediterranean Cosmos (επίκειται σχετικό post) για διασκέδαση [καφές], πολιτισμό [Village] και κοινωνική επαφή [στο διάδρομο με τα μαγαζιά]. Εντάξει, τα χρόνια έχουν αλλάξει και οι άνθρωποι έχουν όλο και λιγότερο διαθέσιμο χρόνο. Και θέλουν να παίρνουν και το αυτοκίνητό τους όπου και να πάνε. Και θέλουν και να μη σκέφτονται και πολύ-πολύ "γιατί αρκετά ζορίζομαι στη δουλειά". Θέλει ψάξιμο... και πρέπει να προσπαθείς να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα.

Την άλλη εβδομάδα ευελπιστώ να πάω στο Μουσείο Αθλητισμού. Πάλι μόνος μου θα είμαι. Σκέφτομαι να πάω και στην παράσταση Caveman στο Ράδιο Σίτυ τη Δευτέρα, αλλά τα 22 ευρώ σκέφτομαι να τα δώσω...

And now some politics

Την Τρίτη ανακοινώθηκε από την Κυβέρνηση το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2008... η ομοιομορφία των εξωφύλλων την Τετάρτη με τρόμαξε κάπως:





Μακράν όμως το καλύτερο εξώφυλλο το είχε η Αυριανή, αναφερόμενη στο ασφαλιστικό:

"Στο ΙΚΑ να ενταχτούν και οι βουλευτές για να δώσουν το καλό παράδειγμα. Και αν δεν τους αρέσει, ας αλλάξουν δουλειά". Χαχαχα!

Οσον αφορά τις συντάξεις τώρα, ο Κανάκης και ο Σερβετάς στον Imagine το περιέγραψαν αρκετά εύστοχα:

"Η γενιά των σημερινών 20άρηδων είναι αρκετά τυχερή, γιατί ξεκινάει να δουλέψει γνωρίζοντας ότι δεν έχει ελπίδα να πάρει κάποτε σύνταξη. Οι 30άρηδες και 40άρηδες είναι αυτοί που είναι οι πιο αδικημένοι, γιατί όταν ξεκίνησαν να δουλεύουν πίστευαν ότι θα πάρουν κάποτε σύνταξη και τώρα τους το παίρνουν πίσω!"

Το Σύμβολον του Φραπέ

Το παρόν ανακάλυψα στη σημερινή Ελευθεροτυπία. Ενημερώθηκα από σχετικό σχόλιο ότι η πηγή του είναι αυτό το blog.

Συγχαρητήρια όπως και να έχει! Απολαύστε το...

Το νέο Σύμβολον του φραπέ (υπό ανωνύμου)

Πιστεύω εις έναν φραπέ,
αφρώδη, παγοκράτορα,
ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,
εις στομάχους πάντων ερριμμένον.

Και εις εν αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν,
του καφέ συνοδόν, και λιπογενές
το διά τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο.

Milk εκ βοός,
αφρόν αληθινόν, εκ μίξερος ηλεκτρικού
χτυπηθέντα, ου γεννηθέντα,
ομοχρήσιμου του φραπέ
δι' ου το όμμα ορθάνοιξε.

Τον δι' ημάς τους ανθρώπους
και διά την ημετέραν εργασίαν
φυτρωθέντα εκ καφεοδένδρων
και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου
και ηγοράσθη εξ εταιρείας
και εσυσκευάσθη.

Αγορασθέντα τε υπό ημών
εντός μικρής σακουλίτσας
ή κουτιού ή βαζακίου
Και ετοιμάσθη κατά τας πρώτας ώρας
τας πρωινάς.

Και εισέπεσε εντός ποτηρίου
και εζαχαρώθη εκ κουταλιάς τού γλυκού.

Και πάλιν άφρισε μετά δόξης
τσίτα κάνων κοιμητούς
ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.

Και εις το ρεύμα το πάγιον, το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,
το εκ της δεής παραγόμενον
το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζόμενον,
ώστε παρασκευαζόμενον,
παγακίων και υδάτων ψυχρών.

Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.
Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.
Προσδοκώ τασάκι καθαρόν. Και να είναι η ζάχαρις λιωμένη.

Αμήν.

Βλακειούλες

Λίγο "στεγνή" η τελευταία περίοδος από ηλίθιες φωτογραφίες. Αλλά έβγαλα 2-3 πραγματάκια με ενδιαφέρον...

Καταρχήν, ένας εξαίρετος νέος, ένας λαμπρός επιστήμων που ζύγιζε τέφρες σήμερα μεσημεριάτικα.

Χτες, στο λυκόφως δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής. Ε μα είμαι καλλιτέχνης!

Δηλαδή, για να καταλάβω... τι συνέβη και έγιναν πρώην ανατολικές χώρες;! Μετακόμισαν κάπου; Και αν ναι, γιατί δεν ενημέρωσαν; Να γράφουμε Νυν νότιες χώρες τότε... Και άντε να καταλάβω την ηλίθια σύμπτυξη του όρου Χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ όταν αναφερόμαστε σε Γιουγκοσλαβίες και Πολωνίες... εκεί όμως είχε και προϊόντα από την Ινδία!

Δε φαίνεται καλά, πρέπει να κάνετε κλικ να τη δείτε μεγαλύτερη. Είναι από τη νησίδα της 26ης Οκτωβρίου, δίπλα στα δικαστήρια. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης έχει βάλει μια κανονική μεταλλική πινακίδα που ενημερώνει όλους εμάς τους πολίτες που προφανώς νοιαζόμαστε ποιανού δουλειά είναι το να κουρεύεται το χόρτο ότι Η συντήρηση του πρασίνου της νησίδας δεν ανήκει στο Δήμο Θεσσαλονίκης... Κι εμένα ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΑΥΤΟ;! Βρείτε τα και κουρέψτε το το ρημάδι!

Η χαρά του να είσαι χημικός και Έλληνας!

Με αφορμή το σχόλιο του Compiler στο προηγούμενο post, θυμήθηκα ένα αστείο συμβάν που έγινε πριν αρκετά χρόνια...

2ο έτος, εργαστήριο ανόργανης χημείας και είμαστε μαζεμένοι καμιά 7-8 άτομα στα φασματοφωτόμετρα και περιμένουμε ο ένας τον άλλον για να μετρήσουμε. Μεταξύ αυτών και ο nerd της τάξης που το έπαιζε και έξυπνος. Ακολουθεί λοιπόν ο επόμενος διάλογος...

- Γιάννη, μια που περιμένουμε να σου κάνω ένα κουίζ;
- Και γιατί όχι, ρώτα.
- Πες μου, πόσους άνθρακες έχει το εικοσάνιο (eicosane);
- Ε, είκοσι...
- Αντε ρε, μπράβο, το βρήκες! Και τώρα κάτι άλλο... πες μου, ποιο στοιχείο σημαίνει στα ελληνικά "γεννάει νερό".
- Το υδρογόνο (hydrogen)! Μάρκους, μη με ρωτάς τέτοιες ερωτήσεις, είμαι Έλληνας, θυμάσαι;
- Σωστά. Κάτι άλλο τότε... ποιου υγρού το όνομα σημαίνει στα ελληνικά "λάδι από πέτρα"
- Το πετρέλαιο (petroleum)! Είμαι Έλληνας σου είπα!
- Δηλαδή τα ξέρεις όλα αυτά;
- Τα ελληνικά δεν είναι σαν τα λατινικά, τα χρησιμοποιούμε κανονικά ακόμη και σήμερα...
- Ε τότε θα σε ρωτήσω κάτι πιο δύσκολο... ποιο στοιχείο ονομάζεται στα λατινικά "hydrargyrum";
- ...

Ενας παρανοικός κύκλος σκέψεων

Είναι το τέλος ενός σχετικά αδρανούς Σαββατοκύριακου, το οποίο το πέρασα κυρίως στο σπίτι, μπροστά στον υπολογιστή και διαβάζοντας λιγάκι για το επικείμενο ταξίδι στη Βιέννη. Ήρθε και ο Σωκράτης από εδώ, νεοσύλλεκτος φαντάρος και μου θύμησε λίγο τον παραλογισμό του στρατού.

Mariazellerbahn

Τρενάκι Πηλίου

Καθώς διάβαζα για τον Mariazellerbahn, έναν σιδηρόδρομο που συνδέει το St.Polten, έξω από τη Βιέννη, με το Mariazell της Στυρίας, στις Κάτω Άλπεις, διάβασα και για την ιστορία του, μια και ήταν ένα σπουδαίο έργο για την περιοχή στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, όταν δεν υπήρχαν φορτηγά ούτε αυτοκινητόδρομοι. Κάτι σαν το τρενάκι του Πηλίου ένα πράγμα. Και οι δύο αυτοί σιδηρόδρομοι σήμερα χρησιμοποιούνται ως γραφικές τουριστικές διαδρομές που οδηγούν σε γραφικές τοποθεσίες, στο Μαριάτσελ ο ένας, στις Μηλιές ο άλλος.

Έκανα κάποιους παράξενους παραλληλισμούς και με το πρόσφατο ταξίδι μας στη γραφική Πάρο, όπου, λόγω ιδιοσυγκρασίας, προσπαθούσα να τοποθετήσω το περιβάλλον στο οποίο βρισκόμουν 50 χρόνια πίσω, πριν την έλευση του τουρισμού. Τι σήμαινε άραγε η ύπαρξη ενός υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας στη Νάουσα, το 1960, στο ψαροχώρι στην άκρη του πουθενά; Σίγουρα πολλά περισσότερα από το 2007, όπου ο οποιοσδήποτε μπορεί να επικοινωνεί με όλον τον κόσμο, πόσο μάλλον να πραγματοποιεί τραπεζικές συναλλαγές από την άνεση του σπιτιού του με τη χρήση του ίντερνετ.

Αντίστοιχα, πόσο σημαντικό ήταν το τρένο στο Μαριάτσελ ή στο Πήλιο, όταν τους έβγαζε από τη γεωγραφική τους απομόνωση, και ο μπαρμπα-Μήτρος μπορούσε να κατέβει στη Μεγάλη Πόλη για να πουλήσει το γάλα από τις κατσίκες του χωρίς να χρειάζεται να κατέβει το χωματόδρομο με το γαϊδούρι...

Στο μνημείο του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, γράφει στο βάθρο του αγάλματος "Παύλος Α' ο των Ελλήνων βασιλεύς τόδε μνημείον απεκάλυψε τη 30η Ιουλίου 1955". Κάθε φορά που σταματάω εκεί δεν μπορώ παρά να φανταστώ το σούσουρο που θα έγινε εκεί, μέσα στην ξεραϊλα, 30 Ιουλίου του 1955, με τα πιτσιρίκια με τα κοντά παντελόνια και τους διάφορους περίεργους να μαζεύονται με πανώ "Ζήτωσαν οι βασιλείς" δίπλα στην "εθνική οδό" της 1+1 λωρίδας (πρόοδος!) και την τιμή που θα ένοιωσαν που "ο Βασιλεύς επεσκεφθη τας επαρχίας της Φθιώτιδος και απεκάλυψε το μνημείον του Λεωνίδου εις Θερμοπύλας, όστις υπερασπίσθη τα ιερά χώματα της Πατρίδος μας και αποτελή δια του αδριάντου του λαμπρόν φάρον ανδρείας και φιλοπατρίας δια την νεολαίαν".

Για τον κάτοικο της Τορώνης, στο δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής, που ο πολιτισμός του ασφάλτινου δρόμου ήρθε επί χούντας, τι σημαντικό πράγμα ήταν το ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη, 2 φορές την ημέρα! Ελεγε κι ευχαριστώ! Φυσικά όμως, το να κάνει ένα ταξίδι εκτός των νομών Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης παρέμενε ένα "trip of a lifetime", όπως το ονομάζουν οι Αμερικάνοι. Και τώρα, το 2007, οι Θεσσαλονικείς φραπεδόμαγκες, διαμαρτυρόμαστε όταν κάνουμε 2 ώρες για να κατέβουμε Χαλκιδική για ημερήσιο μπάνιο και δεν υπάρχει ένα καλό beach bar με trendy φατσούλες...

Πόσο πιο "σημαντικά" ήταν τότε απλά καθημερινά πράγματα που τώρα πια αμφισβητούμε... ο "χωροφύλακας" έγινε "μπάτσος", ο "δημόσιος υπάλληλος" έγινε "λαμόγιο", ο "καθηγητής πανεπιστημίου" έγινε "ο παλιομαλάκας που με έκοψε πάλι"...

Και φυσικά, ορθώς και τα αμφισβητούμε πια, γιατί γίναμε πιο μορφωμένοι, πιο κριτικοί, πιο "ίσοι" με τους, τότε, ανώτερούς μας. Κοιτάμε πια έξω. Δε θεωρούμε το έτος 2007 πολυτέλεια το να υπάρχει σωστή συγκοινωνία, επικοινωνίες, κοινωνική δικαιοσύνη.

Παρόλα αυτά, υπάρχει μια γενικότερη εποχή, την οποία την τοποθετώ στα χρόνια πριν το 1970, τα "χρόνια της αθωότητας" όπως τα λένε μερικοί, όπου κάποια πράγματα ήταν "μεγάλα" και "σημαντικά", όπως το Κράτος, η Πατρίδα, η Ιστορία, η Χωροφυλακή, η Εκκλησία, ο Θεός, ο Στρατός, το Σχολείο, ο Γιατρός, ο Βασιλεύς. Ξεπερνούσαν τον πολλή κόσμο, ήταν κατα πολύ ανώτερά του. Για τον πολλή κόσμο ίσοι του ήταν η γειτονιά, ο μπακάλης, ο γαλατάς, η πλατεία, ο καφενές, ο ταχυδρόμος. Δεν μπορούσε να κριτικάρει τα ανώτερά του, όχι γιατί απαγορευόταν (εντάξει, ενδεχομένως απαγορευόταν κιόλας) αλλά γιατί πραγματικά ένοιωθε ότι δεν έφτανε παραπάνω από το επίπεδό του, δεν ήξερε παραπάνω από το επίπεδό του.

Πολλοί άνθρωποι νοσταλγούν εκείνη την εποχή, "τότε που τα πάντα ήταν αγνα", "τότε που τα πάντα ήταν καλύτερα". Σε κάθε διατροφικό σκάνδαλο, πχ. ακούω από τους γύρω μου "αχ, τίποτε δεν πρέπει να τρώμε, έτσι που τα έχουμε καταντήσει!"

Πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα όμως τότε; Ηταν πραγματικά καλύτερα ή ο κόσμος δεν ήξερε περισσότερο για να προβληματιστεί και να ανησυχήσει; Τα χωράφια τα ραντίζαν τότε με DDT (διχλορω-διφαινυλ-τριχλωροαιθάνιο) και τα σπίτια με το φλιτ (η οικιακή βέρζιον του DDT...), το οποίο απαγορεύτηκε το 1972 γιατί ήταν τοξικό και καρκινογόνο. Σήμερα, όλα τα κηπευτικά που πωλούνται σε σουπερμάρκετ παίρνουν πιστοποιητικό για την υπολειμματικότητά τους σε φυτοφάρμακα. Και παρόλα αυτά ο κόσμος ακόμα λέει ότι "τότε" ήταν καλύτερα, κι ας αγόραζε το γάλα απαστερίωτο (HACCP...;) και το κρέας σφαγμένο στο μαντρί (ιχνηλασιμότητα...;).

Ο στρατός δεν ήταν καλύτερος από τώρα, τα ίδια λαμόγια τον διοικούσαν. Στην εκκλησία οι παπάδες ήταν το ίδιο ανήθικοι. Τα σχολικά βιβλία ήταν τελείως αντιπαιδαγωγικά. Ο γιατρός ήταν ακόμα λιγότερο καταρτισμένος. Οσο για τους πολιτικούς, εφάρμοζαν το "άρτος και θεάματα" ανερυθρίαστα και χωρίς να τηρούν ούτε τα προσχήματα.

Αλλά ο κόσμος συνεχίζει να πιστεύει ότι τότε ήταν καλύτερα. Γιατί δεν μπορούσε να δεί πέρα από τη μύτη του. Δεν τον άφηναν.

Σήμερα διάβαζα ένα άρθρο στην Ελευθεροτυπία σχετικά με το βιβλίο της Ιστορίας της στ' δημοτικού. Αποσύρεται τελικά το νέο βιβλίο, παρόλο που ήταν επιστημονικά ορθότερο από το παλιό, και για τα επόμενα 3-4 χρόνια θα επαναφέρουν το παλιό (το οποίο το είχα διδαχτεί και εγώ το 1992), κι ας είναι παιδαγωγικά απαράδεκτο. Γιατί; Γιατί Ανθιμος και Ψωμιάδης και οι συμπαρατρεχάμενοι της ΝΔ και του ΛΑΟΣ δε θέλουν να διδάσκεται μια παγκοσμιοποιημένη ιστορία, επιστημονικά ορθή. Θέλουν το λαό να πιστεύει στο κρυφό σχολειό, τους κακούς Τούρκους, τους πάντα καλούς Έλληνες (αλλά και λίγο βλάκες, γιατί πάντα είναι τα θύματα), τον καλό Θεούλη που μας προστατεύει ως έθνος και τους ζηλιάρηδες Ευρωπαίους που μας φθονούν γιατί δεν είναι τόσο έξυπνοι και ικανοί όσο εμείς (και οι πρόγονοί μας). ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 2007 ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΥΡΕΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ!

Δεν μπορούν, προφανώς, να διδάξουν ότι η σύγχρονη, τουλάχιστον, ιστορία είναι ένα μίγμα πολιτικών επιλογών, προσωπικών φιλοδοξιών και βλακείας ή ιδιοφυϊας ελαχίστων ξεχωριστών ατόμων που βρέθηκαν στην (α)κατάλληλη θέση την (α)κατάλληλη στιγμή. Ούτε μπορούν προφανώς να καταργήσουν τους υποχρεωτικούς εκκλησιασμούς σε στρατό και σχολείο, ούτε τις παρελάσεις. Πώς θα δημιουργηθεί εθνική συνείδηση; Πώς θα πιστέψουμε ότι είμαστε ένα "έθνος ανάδελφο"; Πώς θα κάνουμε "αέρααααααα!!!" να φάμε τους Τούρκους αν τολμήσουν να μας πάρουν έστω και μία σπιθαμή εδάφους;

Προφανώς και δεν είμαστε μια χώρα σαν όλες τις άλλες. Προφανώς και δεν είμαστε μια χώρα 11 εκατομμυρίων σε μια Ευρώπη των 560 εκατομμυρίων. Οοοχι, εμάς όλοι μας θαυμάζουν και όλοι μας επιβουλεύονται. Και όταν βγεις έξω για ένα ταξίδι ή για σπουδές, σε μια συζήτηση πολιτικών θεμάτων όλα καταρρέουν και νοιώθεις μαλάκας.

Αλλά τι είναι οι πολιτικοί; Μήπως αυτοί που θα εντοπίσουν τα πραγματικά προβλήματα και θα στα λύσουν; Μήπως δεν ξέρουν ότι ο λαός χρειάζεται καλύτερα βιβλία ιστορίας; Μήπως δεν ξέρουν ότι η θητεία έτσι όπως είναι δεν εξυπηρετεί τίποτα; Μήπως δεν ξέρουν τρόπους να μειωθούν τα μικροσωματίδια στην ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης; Μήπως δεν ξέρουν ότι ο Άνθιμος δεν έχει λόγο παρά μόνο στα της εκκλησίας; Μήπως δεν ξέρουν ότι το δημόσιο μπορεί να δουλέψει και με τα μισά άτομα; Μήπως δεν ξέρουν ότι η Αννίτα Πάνια είναι τηλεοπτικό υποπροϊόν;

Φυσικά και τα ξέρουν. Όλα. Αλλά δεν είναι η δουλειά τους να λύνουν προβλήματα. Η δουλειά τους είναι να κρύβουν τα προβλήματα και να σε κάνουν να νομίζεις ότι τους έχεις ανάγκη. Σαν μια οποιαδήποτε δουλειά. Θες να σε έχουν ανάγκη για να μη σε απολύσουν. Η ευκολία στη δουλειά των πολιτικών είναι ότι μπορούν να μεταβάλλουν τη φύση των προβλημάτων προς όφελός τους.

• Παραπονιέται το τάδε βλαχοχώρι ότι υπάρχει ανεργία; Φτιάξε ένα ΤΕΙ ή μια μονάδα του στρατού για να γεμίσουν οι ταβέρνες και οι καφετέριες.
• Παραπονιέται ο κάτοικος της Θεσσαλονίκης ότι κάνει 1 ώρα για να πάει ως τη Σίνδο; Πούλα του φτηνά αμάξια και εξάγγειλε την υποθαλάσσια.
• Παραπονιέται ο φοιτητής ότι λαμβάνει παιδεία Γ' ποιότητας; Κάνε τον να πιστεύει ότι το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο είναι το καλύτερο του κόσμου μη αφήνοντας να ιδρυθούν ιδιωτικά και οργάνωσέ τον σε παρατάξεις για να έχει κάτι να φανατίζεται.
• Παραπονιέται ο κόσμος ότι δεν υπάρχουν δουλειές; Γιγάντωσε το δημόσιο και κάνε τον κόσμο να παρακαλάει να διοριστεί.
• Παραπονιέται ο κόσμος ότι η ζωή του έγινε μίζερη και κρύα γιατί κυνηγάει τα 700 ευρώ; Αφηνέ του να βλέπει Αννίτα Πάνια και να γελάει με τον Παρασκευά.

Τι το θέλουμε το ιντερνετ; Τι τη θέλουμε την παιδεία; Οι κακοί οι Τούρκοι φταίνε που όλα μας τα λεφτά πάνε στην άμυνα και δεν έχουμε να δώσουμε σωστά βιβλία. Και οι κακοί της παγκοσμιοποίησης που δε μας αφήνουν να γράφει "Χριστιανός Ορθόδοξος" στις ταυτότητες όπως παλιά.

Τα πάντα ήταν καλύτερα παλιά. Ευτυχώς που τώρα έχουμε την Αννίτα Πάνια και ξεχνιόμαστε.